Baby Class

Vliegende kinderen zijn een ramp, weet Ivo Weyel.

Ik begrijp auto’s nooit met stickers waarop ‘Baby on board’ op de achterruit is geplakt. Alsof ik auto’s die dat niet hebben altijd midscheeps ram. Moet ik ze soms voorzichtiger inhalen? Voorrang geven misschien? In de vliegwereld wordt veel minder omzichtig met baby’s omgegaan. Die zijn daar vooral het (sorry voor de woordspeling) kind van de rekening. Net als hun ouders trouwens, en de passagiers in hun directe omgeving. Het enige privilege dat ouders met kinderen hebben, is dat ze eerder aan boord mogen. Wat meteen al wrevel wekt bij de overige passagiers die eerst al dat grut voor moeten laten gaan.

Eenmaal in het vliegtuig zijn er altijd minder winkelhaken om wiegjes aan op te hangen dan er kinderen zijn. En op die stoelen op de eerste rij waar die haken hangen, zitten altijd mensen zonder kinderen; frequent flyers met een hoge status kapen die plekken altijd weg. Wat ouders er immer toe noopt om met huilend kroost op de arm tegen de stroom inkomende passagiers al voor vertrek bij de stewardess te gaan klagen. Met opstoppingen en ruzie tot gevolg. Ik wil op die stoel zitten, ik heb een kind, en die meneer daar niet. Ja maar, die stoel heeft u niet gereserveerd. Dat heb ik wel geprobeerd, maar die was al bezet. Tja, daar kunnen wij niets aan doen. En dan druipt de ouder af en zit het met het kind de hele reis op schoot. Ook zoiets. Ik mag mijn tas tijdens het opstijgen en dalen niet eens op mijn schoot houden, maar zij hun kind wel. Ik mag dat niet omdat bij luchtzakken en ander ongemak mijn tas gelanceerd zou kunnen worden. Maar met baby’s is dat blijkbaar geen probleem.

En dan heb ik het nog niet eens over het gehuil, de boze blikken van de medepassagiers en de stress die de ouders daardoor ondergaan. Vliegende kinderen zijn een ramp. Vandaar dat Malaysia Airlines heeft besloten kinderen onder de twee niet toe te laten in First Class. Voor de broodnodige rust van de veelbetalende klant. Dat mensen in economy daar wel aan bloot worden gesteld is blijkbaar geen punt. Zoals Joel Stein, columnist van Time, daarover schreef: „They’re poor people, so they deserve it.”

Waarom stoppen airlines die kinderen niet bij elkaar, achterin, in een speciale kidssectie, van mijn part met een gordijntje ervoor als een soort crèche, waar ze kunnen rollebollen aan flexibele tuigjes, veilig ook, zodat ze bij turbulentie tenminste geen flying kids worden.

Ik doop het Baby Class.