The Voice Kids lijkt wel topsport voor kleuters

Kinderen doen tegenwoordig steeds meer dezelfde dingen als volwassenen. Zie bijvoorbeeld het programma de The Voice Kids, dat vandaag begint. Maar wat moeten ze dan nog als ze groot zijn?

Vorige week bracht ik mijn dochter naar de buurtschool om de hoek. Op het schoolplein, in een hoekje tegen de schoolmuur hangend, stonden wat meisjes uit groep vier. Ze hadden leggings aan, tuniekje erboven en lange knielaarzen eronder. Eentje droeg hakjes. Aan hun armen bungelden ‘leren’ tassen, en in hun handen een mobiele telefoon. Voor rennen waren ze te oud, of het ging niet door hun schoenen. Het leken wel volwassen vrouwen!

Het was me al eerder opgevallen dat sommige ouders tegenwoordig doen alsof hun kinderen al volwassen zijn, of in ieder geval een stuk ouder dan ze daadwerkelijk zijn. Dat is toch jammer? Ze hebben al zo kort de tijd om kind te zijn, en nog niet alles te weten. Voor je het in de gaten hebt, zijn ze groot en willen ze het liefst zo snel mogelijk het huis uit, onder moeders vleugels vandaan.

Je ziet de inflatie van kinderspel ook aan het nieuwe programma van RTL 4 dat vaandag begint en dat de gemoederen al aardig bezig houdt: The Voice Kids.

Kinderen in de leeftijd tussen zes en veertien mogen met een live band ‘blind’ auditie doen en worden al dan niet gekozen voor ‘The battle’. De spanning is al aardig opgevoerd en heel Nederland kijkt mee. De website benadrukt: ‘Alleen the best of the best is goed genoeg.’ Dit is serieus!

Bij mijn dochter zitten twee meisjes op school die na elke vakantie een zilveren kampioensbeker mee naar school nemen, gewonnen bij een streetdancewedstrijd. Ooit lieten ze hun kunsten op school zien. Twee kleuters met ronde buikjes in professionele showkledij werkten precies tegelijk een serie pasjes en spagaten af.

Wat me vooral opviel, waren de professionele glimlachjes. Ik denk wel dat ze er plezier in hadden, maar moet dat nou? Topsport voor kleuters?

Ik wil helemaal niet zeggen dat vroeger alles beter was. Vroeger werden de kinderen maar een beetje aan hun lot overgelaten en werden ze helemaal niet serieus genomen. Ze gingen pas op hun zesde naar school en aan tafel moesten ze hun mond houden. Maar ze hadden daardoor wel de tijd en de ruimte om zich in alle vrijheid te ontwikkelen tot wie ze waren. Nu staan ze van jongs af aan onder druk.

„De kinderen mogen zelf kiezen of ze ergens aan mee willen doen”, hoor ik dan vaak ouders zeggen. Maar het punt is: kinderen kúnnen nog helemaal niet kiezen. Ze zeggen vaak wat ze denken dat jij wil horen, zozeer zijn ze bezig met het ‘pleasen’ van hun ouders en omgeving. Iedereen doet alsof het vreselijk leuk en goed is om op je vijfde al bekers te winnen, of in de landelijke finale van The Voice te staan, dus willen de kinderen dat ook.

Jonge kinderen kun je helemaal nog niet zo serieus nemen als tegenwoordig veel ouders doen. Ja, je moet ze serieus nemen als kind, maar niet als volwassen gesprekspartner. Ze kunnen nog niet oordelen, niet kiezen, niet beredeneren; daar zijn hun hersenen domweg nog niet klaar voor. Ze kennen geen grenzen en verdwalen in het grote aanbod van semi-volwassen vermaak dat ze tegenwoordig krijgen.

Schoenen met hakken, make-up, computerspellen, wedstrijden met veel stress en grote financiële belangen: laat dat nou toch nog even aan de grote mensen. Want wat moeten de kinderen die dit allemaal al gedaan hebben nog doen als ze later groot zijn?

Mirjam van Zelst

Freelance journalist en moeder van een zesjarige