Beklemmende tienerworstelingen aan de Maas

Een riskante maar avontuurlijke onderneming: even voor acht in een willekeurige last Minute-rij gaan staan, hopend op iets moois. Het leukste hieraan is eigenlijk om met een handjevol mensen op de tenen de stikdonkere zaal in te stappen om op de tast een plekje te zoeken op de eerste rij.

Nog leuker wordt het als na twee uur de lichten aangaan er een paar meter verderop een glunderende cast opstaat om bloemen in ontvangst te nemen. Blijk ik zomaar de première te hebben meegepikt van de Nederlandse productie Lena. Voor het IFFR een leuke primeur: de film is geheel in Rotterdam opgenomen.

De film draait dus om Lena, een sterke dame die uit alle macht probeert het heft in eigen handen te nemen. En tegelijkertijd een onzeker 17-jarig meisje dat op linedancing zit, en onverhoopt met haar leeftijdsgenoten strijdt om de aandacht van jonge jongens.

Je denkt als kijker onmiddellijk terug aan de puberjaren. En probeert je vervolgens voor te stellen hoe die waren geweest met een alleenstaande Poolse moeder in een Rotterdamse flat, zoals dat bij de hoofdpersoon het geval blijkt. Het is onmiddellijk duidelijk dat Lena niet valt binnen het schoonheidsideaal, iets waar haar egoïstische moeder haar graag aan herinnert, en waar ze mee worstelt op de feestjes waar de hormonen haar om de oren vliegen.

De gehele cast werd in het zonnetje gezet na de voorstelling. De gehele cast werd in het zonnetje gezet na de voorstelling.

Dan ontmoet ze de knappe Daan, een jongen die zich al gauw ontpopt tot toegewijd vriendje. Hij woont op zijn beurt bij zijn verknipte alleenstaande vader. Buiten haar medeweten om zoekt hij zijn heil in het jatten van mooie spullen. Die dan af en toe weer naar Lena gaan. Ze ontsnapt van haar moeder en trekt in bij haar liefde. Maar op het moment dat de politie Lena aan de deur komt vragen hoe ze aan haar iPhone komt, weet ze niet meer wie ze kan vertrouwen en waar ze thuishoort.

Als kijker zit je samen met Lena gevangen in een heel klein wereldje. Met de havenstad als passend decor verlang je voor dit meisje een uitweg uit het cirkeltje van haar onbeholpen moeder en het huis van Daans vader. Op het moment dat de aftiteling start beklijft een gevoel van opluchting, dat in ieder geval bij mij de tienerjaren alweer ver weg zijn, en zonder teveel kleerscheuren zijn volbracht.