Amsterdam Fashion Week opent met dansers in onderbroekjes en een telefoonspektakel

Bij de vorige editie was hij al in functie, maar de zestiende editie van de Amsterdam Fashion Week is de eerste waar de nieuwe programmadirecteur Carlo Wijnands werkelijk zijn stempel op heeft weten te drukken. Om te beginnen heeft hij de naam veranderd. Het webadres van de week is nog wel AIFW.nl, maar de I,

De finale bij Sjaak HulleksDe finale bij Sjaak Hulleks

Bij de vorige editie was hij al in functie, maar de zestiende editie van de Amsterdam Fashion Week is de eerste waar de nieuwe programmadirecteur Carlo Wijnands werkelijk zijn stempel op heeft weten te drukken. Om te beginnen heeft hij de naam veranderd. Het webadres van de week is nog wel AIFW.nl, maar de I, van International, is uit de naam weggehaald. „Ik heb me altijd gestoord aan dat international”, zei hij aan de vooravond van de modeweek. „Geen enkele fashion week heeft dat in zijn naam. Waarom zou je dat van jezelf zeggen? Als je het bent, ben je het.”

Op Amsterdam Fashion Week showt altijd wel één buitenlands merk (dit keer het Deense Gestuz, op zaterdagavond), en er komt een klein groepje buitenlandse pers, dat van de organisatie een hotelkamer krijgt aangeboden. Maar de naam Amsterdam International Fashion Week was behoorlijk pretentieus: het is een evenement van en voor Nederlanders.

De zestiende editie was dankzij Wijnands ook de eerste in lange tijd die niet opende als soiree, een black tie-avond waarbij een aanzienlijk deel van de aanwezigen bestond uit private banking-klanten van de sponsorende banken. Ditmaal waren er gewoon twee shows, geen kledingvoorschriften, en minder genodigden van de sponsors. Sjaak Hullekes, winnaar van de Dutch Fashion Awards 2009, en Bas Kosters verzorgden ditmaal de shows. „Ik wil gewoon dat het hysterisch wordt”, zei Wijnands.

 

 

 

 

 

 

 

 

Hullekes heeft een aantal keer meegedaan met groepsshows van de Dutch Fashion Foundation, maar dit was de eerste keer dat hij een soloshow gaf. Hij had er werk van gemaakt. Op het scherm werd een romantisch filmpje vertoond waarin werd ingezoomd op een strak mannenonderbroekje en een hoed, en de show begon met een optreden van een groep dansstudenten in dezelfde onderbroekjes –  het ondergoedmerk van Hullekes’ vriend en zakenpartner is tegenwoordig geïntegreerd in het merk Sjaak Hullekes. Met shawls werd de nieuwe oriëntaalse geur van Hullekes gewapperd.
Dans, zeker als het gebeurt in ondergoed, is een wat lastige combinatie met mode, en de show had in het begin wat ongemakkelijks. Maar toen de eerste kleren van het ‘marque artisanale’ zich aandienden was dat ongemak meteen voorbij.

De hele collectie was gemaakt in smaakvolle, oosterse tinten: paprikarood, wijnrood, bruin-oranje, diep grijsblauw, kaneelbruin. Er waren overhemden met handgemaakte stiksels op de schouder, net een beetje kort vallende broeken met rechte pijpen, gebreide jacks, een blouse met vleermuismouwen, een pak met een asymmetrische, Aziatisch aandoende sluiting, met hoeden, grote shawls en houten kralenkettingen als accessoires – elegante  kleding voor een modieuze, wat zachte man, zo één  die gelooft in yoga en meditatie. Vooral de jassen waren sterk: een minimalistisch, ruimvallend exemplaar tot met boven de knie, een langere met een ceintuur en een kraag die overliep in een lange, zwierige sjaal. Materialen uit de kleding kwamen terug als accent op de in samenwerking met Fred de la Bretonière gemaakte veterschoenen.

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede show van de openingsavond woensdag, van Bas Kosters, werd niet alleen gesponsord door Vodafone. Kosters – net zoveel showman als modeontwerper –  werd ook betaald voor zijn optreden, wat ongebruikelijk is in de mode.

Vodafone kreeg waar voor z’n geld. Kosters had er een complete telefoonshow van gemaakt. Hij opende de show zelf, gekleed in een lang gewaad dat was gemaakt van honderden reepjes stof. Met een telefoon aan zijn oor playbackte op een zelfgeschreven nummer, waarvan de tekst helaas onverstaanbaar was, maar dat over bellen leek te gaan, om heen dansten modellen, ook in outfits van reepjes. Inderdaad, hysterisch.
Tijdens de show, met een medley van nummers over telefoneren (Call me, Telephone) werd de muziek vijf keer gestopt en schalde de boodschap „Onze medewerkers zijn in gesprek”. De modellen bevroren even in hun houding. Op het scherm draaide een videoclip met Kosters’ eigen hoofd, bij de finale renden de modellen keihard de catwalk op en neer en de show eindigde met Kosters’ eigen voicemailbericht.

En oh ja: er waren natuurlijk ook kleren: pluizige truien en broeken, een lange denimrok, jacquetjassen. En leggings, T-shirts, jasjes en jurkjes met de uitbundige prints waar Kosters bekend om is. Ditmaal letters, stippen, typische Bas Kosters-poppetjes en, inderdaad, mobiele telefoons.

Fotografie: Peter Stigter