Zelf de liedjes zingen is een slechte keus

My Week with Marilyn.

Regie: Simon Curtis. Met: Michelle Williams, Kenneth Branagh.***

In 1956 kwam de Amerikaanse Hollywoodster Marilyn Monroe naar Engeland om er The Prince and the Showgirl op te nemen, onder regie van de Britse acteur Laurence Olivier. Ze bracht haar kersverse echtgenoot Arthur Miller mee. De film volgt de amusante perikelen achter de schermen en werkt op verschillende niveaus. Hij documenteert de moeizame draaiperiode van The Prince and the Showgirl, gezien vanuit het gezichtspunt van groentje Colin Clark, de derde regieassistent. Hij was naar eigen zeggen een vertrouweling voor Monroe, die in Engeland moeilijke tijden doormaakte. De naïeve Clark fantaseert dat hij haar kan redden. Ze wisselen zelfs een paar kussen uit, maar dat is lastig te verifiëren, aangezien Clark hiervoor de enige bron is – My Week with Marilyn is gebaseerd op de dagboeken die hij bijhield.

Het onderhoudende My Week with Marilyn gaat uiteindelijk over de kwetsbare vrouw achter de sexy verschijning. Een constant naar bevestiging zoekende vrouw die verslaafd was aan aandacht en slaappillen, en hunkerde naar rust. Michelle Williams doet haar maniertjes goed na, maar waarom zingt zij zelf de liedjes? Haar stem lijkt nauwelijks op de onnavolgbare Monroe – in zang even ongetraind als in haar acteren, maar herkenbaar uit duizenden.