Extatische lofzang op de vrouwelijke sensualiteit

The Reclining Woman van Astrid Kruisselbrink. Regie: Roberto Olivan. Gezien: 19/1 Korzo Den Haag. Tournee t/m 14/4. Inl.: muziektheaterdehelling.nl ***

‘Zingende standbeelden’ was vroeger vaak de smalende kwalificatie van statische opera.

Nu komt de Nederlandse componiste Astrid Kruisselbrink met The Reclining Woman, opera geïnspireerd door de loom achteroverleunende beelden van vrouwen van de Britse beeldhouwer Henry Moore (1898-1986). Op het podium drie zangeressen, kwelende kostuums, die zich langzaam bewegen en zich soms verenigen met het decor: sculpturen met vrouwelijke rondingen van de beeldhouwer PéPé Grégoire, die ook optreedt als inspeciënt en ze heen en weer schuift.

The Reclining Woman is geen echte opera, er is geen dramatische handeling met protagonisten. Het is een uur lang een vaak extatische lofzang op de vrouw en haar vrouwelijkheid, haar sensualiteit en haar moederschap, soms speels, soms fascinerend en indringend. Het is een gevisualiseerd concert, een liederencyclus over de levenscyclus van vrouwen, van geboorte via het geven van nieuw leven tot de dood. De teksten, geprojecteerd op de achterwand, zijn van Federico García Lorca, Paul Verlaine, Dylan Thomas, e.e. cummings, Antjie Krog en Hester Knibbe.

De zangeressen zijn Bauwien van der Meer, Marije van Stralen en Gerrie de Vries, de artistiek leidster van muziektheater De Helling dat een tournee maakt met The Reclining Woman. Ze herinneren aan de drie gratiën, maar dan wel down to earth, soms letterlijk liggend op de grond. Het ensemble Nieuw Amsterdams Peil legt een vaak donker fundament onder de intens welvende en golvende vocale muziek van Astrid Kruisselbrink.