Zwanger tegen de verveling in Franse provincie

17 filles. Regie: Delphine Coulin, Muriel Coulin. Met: Louise Grinberg, Juliette Darche, Carlo Brandt. In: 6 bioscopen. ***

En daar zitten ze dan. Met hun dikke buiken. Een beetje onderuit gezakt zoals alleen pubermeisjes dat kunnen. En dat zijn ze dan ook. Hoogzwangere pubers. Zeventien in totaal.

Het is een even grappig als treurig beeld. Nadat een van hen per ongeluk zwanger is geworden, besluiten haar vriendinnen haar voorbeeld te volgen. Het is een vreemde epidemie. Een wonderlijk pact of copycatgedrag. Je zou het misschien een protestactie kunnen noemen, tegen hun ingeslapen bestaan in het Franse havenstadje Lorient, tegen het vooruitzicht om de rest van hun levens achter de kassa in de lokale supermarkt te moeten slijten, maar ook, heel puberaal, tegen hun strenge ouders en alledaagse dingen zoals huiswerk maken en kamer opruimen. Of kwam het allemaal door de lieveheersbeestjesplaag?

De zusters Delphine en Muriel Coulin baseerden hun speelfilmdebuut op een waargebeurd verhaal. In 2008 vond op Gloucester High in het Amerikaanse Massachusetts een vergelijkbare babyboom plaats die een schandaal in de katholieke gemeenschap en een mediahype in de rest van het land veroorzaakte. Vooral het idee dat de meisjes welbewust zwanger zouden kunnen zijn geworden droeg bij aan de publieke verontwaardiging.

In 17 filles gaat het minder om de publieke opinie, dan om het groepsproces. Je kunt als tienermoeder misschien wel denken dat het lekker knus en knuffelig is, zo’n baby in je armen. En je kunt als vriendinnengroep wel heel idyllisch dromen dat je met het geld van de kinderbijslag gezamenlijk een groot huis kunt kopen om een gezellige moeder-en-babycommune in te stichten. Maar de werkelijkheid is toch weerbarstiger. En hoewel de film z’n best doet om niet moralistisch te worden, ontkomt hij er toch niet aan. Na elk vrolijk moment volgt wel een shot van een van de meisjes die met een gezicht als een oorwurm op haar kamertje zit te denken: ‘Wat nu?’

Het zwaktepunt van de film is dat in de Franse context zo’n babyrage minder geloofwaardig is dan in de Amerikaanse. Voorbehoedsmiddelen zijn er vrijuit verkrijgbaar, de seksuele moraal losser (geen maagdelijkheid tot het huwelijk, zoals Gloucester High proclameerde), tienerzwangerschap geldt er minder dan in Amerikaanse achterstandsmilieus als een snelle weg naar volwassenheid en financiële onafhankelijkheid. Wat blijft zijn de afwisselend poëtische en levensechte observaties van die vriendinnenkluwen. Een zacht-zangerig organisme van meisjesstemmen, glanzende haren en eindeloze ledematen. Ze zoemen als lieveheersbeestjes. Mysterieuze wezens.