Chillen kan overal

Al sinds Twitter doorbrak onder mijn generatiegenoten, krijg ik bijna elke week wel een uitnodiging om met andere gebruikers te gaan chillen. Of bier te gaan drinken. Of naar een seksshow te gaan. Of te protesteren. Of te discussiëren. Of te daten. Of naar concerten te gaan. Allemaal heel leuk en aardig natuurlijk, maar een nieuw fenomeen elleboogt zich omhoog door de grote groepen tieners die hunkeren naar aandacht en respect: de chillings.

Sinds een maand krijg ik bijna een keer in de vier dagen een uitnodiging op Facebook van een Twitterpersoon die vraagt of ik ook kom naar een ‘noem hier een Nederlandse stad met minimaal 100.000* inwoners’-chilling. Ik heb nog nooit zo’n evenement bijgewoond, maar ik geloof dat de bedoeling is dat je gewoon met een grote groep jongeren door een stadscentrum loopt om foto’s te maken, sigaretten te roken, Twitterroddels te bespreken en te vertellen hoeveel je elkaar gemist hebt. Daar is niets mis mee – ik ben er zelf in het geniep ook fan van – maar het is enigszins raar dat ik na één uitnodiging te hebben ontvangen er opeens vijf krijg. Het concept van al deze evenementen is precies hetzelfde, maar dan allemaal in een andere stad met andere mensen.

Ik vraag me af of het niet komt omdat vijanden snel zijn gemaakt op Twitter, of dat iedereen zo socially awkward is dat ze bepaalde mensen vermijden. En vervolgens een eigen chilling organiseren. Zo blijf je door heel Nederland reizen omdat bepaalde mensen elkaar niet willen zien. Niet dat dat erg is – zo zie je nog eens wat van het land – maar is het niet een beetje onzinnig? In elke Nederlandse stad een chilling houden? Omdat het ‘tof’ is? Kunnen we niet gewoon met z’n allen samenkomen? Vrede op aard? Vrede op Twitter?

* Uitzondering: in februari is er een chilling in Hendrik-Ido-Ambacht