Voor haar leeftijdgenoten is 'zeilmeisje' Laura Dekker geen held

Afgelopen weekend voltooide Laura Dekker haar zeilreis om de wereld.

Drie blonde, Laura Dekkerachtige meisjes zitten op een muurtje buiten hun school. Ze dragen gympen of lage laarzen, zijn 15 en 16 jaar en zitten in de vierde van het vwo. Ze weten niet onmiddellijk wie Laura Dekker ook alweer was. ‘Zeilmeisje’ maakt meer los. Hoewel ook weer niet heel veel. Ze is, zeggen ze, zeker geen spontaan gespreksonderwerp.

„Ik vind het knap dat ze het heeft gedaan”, zegt Dominique Pot over de wereldreis van de 16-jarige solozeilster. „Maar ze had best een paar jaar kunnen wachten.”

„Ik vind haar nogal een kneus”, zegt Anne Christine Makkinje. „Ze vraagt veel te veel aandacht door zo moeilijk te doen. Túúrlijk mag je niet een jaar rond de wereld zeilen. Dat zou bijna niemand mogen.”

Pot: „Ik mag niet eens in mijn eentje op vakantie.”

Laura Dekker is voor leeftijdgenoten geen held, blijkt uit een ministeekproef onder middelbare scholieren in Utrecht. Kennelijk is daar meer voor nodig dan het trotseren van de wil van je moeder en Bureau Jeugdzorg, en in je eentje rond de wereld zeilen. Of misschien: iets anders. Kunnen niet-zeilfanaten zich misschien niet voorstellen dat je zou willen doen wat Dekker deed?

Dat ingaan tegen het (ouderlijk) gezag, gymnasiast Michiel van der Meiden (18) vindt het maar „puberaal”. „Ze lapt alle regels aan haar laars. Moet ze zelf weten, maar daar hoef je niet zo’n kermis van te maken.” „Een beetje aanstellerig”, vindt ook klasgenote Maxime Essers (18). „Moet dat nou echt op het nieuws?”

Beiden vinden wel dat een meisje van zestien gewoon moet kunnen doen wat ze wil. Wereldreis? Ga je gang. Als je er gelukkig van wordt. „Als je ouders het goed vinden: prima”, zegt Maxime Essers. „Maar hou het binnenshuis. Ik hoef dat echt niet allemaal te weten.” En Bureau Jeugdzorg zou zich bezig moeten houden met kinderen die echt hulp nodig hebben.

Drie meisjes van 15, net als Laura havisten, weten wel meteen wie Laura Dekker is. Famke Weeda vindt het stoer „dat ze haar droom heeft waargemaakt”, ondanks alle tegenwerking. Maar Kristy Dame denkt dat ze er later misschien wel spijt van krijgt. „Zeggen dat ze les kreeg op de boot, het dan toch niet doen. Onhandig. Komt ze terug, heeft ze niks.”

„Ze krijgt wel een heel andere opvoeding”, mijmert Dame verder. „Wij zitten op school, hebben vrienden, feestjes. Dat mist zij allemaal.”

Famke Weeda: „Ik zou het zelf in ieder geval nooit doen. Ik zou me zo alleen voelen.” Dame: „En straks kapseist je boot.”

Een 15-jarige jongen in het zwart uit de meest onversneden lof voor de solotocht. „Bijzonder”, zegt Shad Abdeslam. „Ze heeft zelf het initiatief genomen. En bewezen dat ze het kan.” Maar zijn klasgenoot Ioulianos Stavrianidis uit vwo-4 had zelf toch eerst zijn school afgemaakt. En hun vriend Shijie Shi begrijpt de zorgen om haar veiligheid. Een held of een voorbeeld is ze ook voor hen niet. „Ik vind het knap”, zegt Shad Abdeslam. „Maar ik denk niet dat ik zelf zoiets zou doen.”