Moorden met een kind op je arm

Als de kinderen naar school zijn, kruipen ze achter de computer en spelen oorlogje. Drie jonge vrouwen en hun fascinatie voor games

Andra Laarhuis

De stereotype gamer is een bleke verlegen jongen. Zo’n jongen die zichzelf niet verzorgt en slecht gekleed door het leven gaat. Maar vrouwen en meisjes gamen ook. In oprukkende mate zelfs. Deze groep groeit dagelijks en maakte games als SimCity populair. Minder bekend zijn de vrouwen die met alle liefde games spelen waarin bloed, oorlog en geweld voorkomen. Voor mannen is deze vorm van gaming algemeen geaccepteerd goed, maar de meeste vrouwen spelen liever achter gesloten deuren.

Want vrouwen die een kick krijgen van killstrikes, bloedvergieten en zich zwaarbewapend afreageren via een beeldscherm worden door hun directe omgeving niet begrepen. En toch gaat er een fascinerende wereld schuil achter games als World of Warcraft en Modern Warfare. De online gamecommunity hangt wereldwijd zwaarbewapend aan elkaar van vriendschappen, waarbij dagen- en nachtenlang lief en leed wordt gedeeld. Tussen het moorden door.

Mirjam Vosmeer, docent communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam, promoveerde in 2009 met haar proefschrift over gamegedrag van meisjes en vrouwen. „Ik zie dat vrouwen veelal de vriendelijker games spelen, de zogeheten casual games. Een paar jaar geleden was dat Farmville via Facebook en SimCity. Op dit moment is Wordfeud de grote rage. Voor een ander onderzoek legde ik tienermeisjes de vraag voor wat ze niet leuk vonden aan videogames. Het algemene antwoord was dan toch vaak: games met bloed, oorlog en geweld. Natuurlijk zijn er vrouwen die van de wat stevigere games houden, maar voor zover ik weet is dit geen algemene trend.”

Maar Patricia van Dam, Francis de Roo Van Der Zanden en Sanne van Halderen houden wel degelijk van de wat ‘stevigere games’. Patricia is hoogzwanger van haar eerste kindje en oprichtster van de site Female-gamers.nl. Sanne en Francis zijn ook moeders die graag schieten. Op het schoolplein houden ze hun mond over dit dubbelleven, maar zodra ze hun voordeur binnenstappen gaan ze volledig los.

Hoe opmerkelijk is dit eigenlijk in vergelijking met jongens en mannen voor wie oorlogje spelen heel gewoon is? Volgens Vosmeer is die vraag niet gemakkelijk te beantwoorden. „Dan kom je toch gauw uit bij het nature/nurture-debat: of jongens- en meidenvoorkeuren in spelletjes zijn aangeleerd of aangeboren. Ik denk dat het vooral belangrijk is dat vooroordelen opzij gezet worden, en dat meisjes en vrouwen die zulke games willen spelen, dat gewoon kunnen doen. Zonder dat iemand het raar vindt.”

Een jaar of tien geleden was het nog ‘raar’ als meisjes überhaupt videogames speelden, en wat dat betreft is er al een grote verandering te zien. Vosmeer: „Ik vind het persoonlijk een heel interessant gegeven dat vrouwen door het spelen van videogames in feite allerlei ‘mannelijker domeinen’ naar zich toe hebben getrokken. Ooit behoorden computers immers ook tot mannenspeelgoed.”

Technieksocioloog Sherry Turkle deed zo’n 25 geleden onderzoek onder vrouwen, en toen beweerden dames nog ‘dat een computer voor alles stond wat een vrouw niet was’. Vosmeer: „Daarnaast is spelen op zichzelf een terrein dat van oudsher toebehoorde aan mannen en kinderen. Vrouwen hielden zich in hun vrije tijd vooral bezig met activiteiten die op de een of andere manier nuttig waren, zoals breien of borduren. Het spelen van een videogame is volkomen nutteloos, iemand doet het louter voor haar eigen plezier, en niet tot meerdere eer en glorie van het gezin. Het kan om die reden gezien worden als een emancipatoire actie.”