Fontsnobs

Je kan jezelf onderscheiden door als enige in je omgeving geen mobiele telefoon te bezitten, een tatoeage van een kruimeldief in je nek te laten zetten of hardop te verkondigen dat je heus de bonbons met kokosvulling erin de lekkerste vindt (hoewel iedereen weet dat zoiets enkel maar voor de show is).

Toch is er eigenlijk maar één voorkeur die je ware aard op nietsontziende wijze onthult: lettertypes.

Een vormgever uit de VS heeft dit weekend een brief gestuurd naar Pixar, dat de film Mission Impossible: Ghost Protocol gemaakt heeft. Zijn vraag is er een vol onbegrip: hoe konden jullie in godsnaam er voor kiezen om de ondertitelingen in het font Verdana te doen? Verdána!

Je kan jezelf onderscheiden door als enige in je omgeving geen mobiele telefoon te bezitten, een tatoeage van een kruimeldief in je nek te laten zetten of hardop te verkondigen dat je heus de bonbons met kokosvulling erin de lekkerste vindt (hoewel iedereen weet dat zoiets enkel maar voor de show is).

Toch is er eigenlijk maar één voorkeur die je ware aard op nietsontziende wijze onthult: lettertypes. Een vormgever uit de VS heeft dit weekend een brief gestuurd naar Pixar, dat de film Mission Impossible: Ghost Protocol gemaakt heeft. Zijn vraag is er een vol onbegrip: hoe konden jullie in godsnaam er voor kiezen om de ondertitelingen in het font Verdana te doen? Verdána!

Verdana is een wat brutale letter die er zo uitziet, en die zijn roem vooral heeft te danken aan de Ikea – wellicht had de vormgever bij Pixar een traumatisch Ikea-verleden, vol paniekerige, adrenaline-doordrenkte missies op zoek naar de laatste Expedit met berkenpatroon in het magazijn.

Overigens is het niet de eerste keer dat fontsnobs helemaal loco gaan om een bepaald font in een film: toen er in de film Avatar veelvuldig werd gebruikgemaakt van de letter Papyrus, ging dat niet onopgemerkt voorbij. Duidelijk is dat lettertypes de mens raken in het diepst van zijn ziel. En waar ik zeg mens, bedoel ik beeldschermwerker.

Zo zijn er fanatieke aanhangers van het neutrale Helvetica – ook wel het ‘Ik gebruikte het al toen jij nog uitnodigingen voor verjaarspartijtjes met Microsoft Paint aan het maken was’-font genoemd. Helvetica’s zakelijke uitstraling heeft een bepaalde aantrekkingskracht, maar toch voel je je tussen de regels door ook altijd een beetje beledigd door dit font: ‘Ugh, een boodschappenlijstje, ben ik dáárvoor het meest heldere font ter wereld geworden?’

De enige letter die de capaciteit heeft om een internationale furie op te wekken is duidelijk Comic Sans, dat talloze haat-websites heeft. Zoals Ban Comic Sans: putting the ‘sans’ in Comic Sans. Je kunt veel van Comic Sans zeggen, bijvoorbeeld dat iedere keer als er een bruiloftsuitnodiging in Comic Sans wordt verstuurd er een klein pluizig katje sterft, maar toch heeft dit font het wel gemaakt. Het is overal, heeft een grote schare fans en bovendien is het feest: neem een kantoorborrel of buurtbarbecue en Comic Sans De Gekste!!!1! is erbij.

Zelf kan ik vooral niet begrijpen waarom iemand in Times New Roman zou willen schrijven. Times New Roman – o, jij kriebelletter met je faux-chique voorkomen, en hoe jouw aanwezigheid altijd betekent dat er een of ander half onleesbaar werk-document is binnengekomen van iemand die blijkbaar de ‘verander lettertype’-knop niet heeft kunnen vinden. Als jij aan mij verschijnt, is het eerste wat ik doe je ijskoud omzetten in Geneva. Geneva is het font waar ik op dit moment mijn hart aan heb verpand, een vriendelijk font, dat bovendien met zijn lijvige letters al snel een halve pagina bedekt. Een font dat zegt: ‘Het komt allemaal heus wel goed’ – en dat is wat je uiteindelijk toch het meest verlangt van een letter.