'Dromen, durven, doen' van Ben Tiggelaar

Als je op een dag in de trein opeens wordt aangesproken door een wildvreemde: schrik dan niet. Je hebt hier te maken met een Tiggelaartje. Wat dat is? Een Tiggelaartje is iemand de tips die in Dromen, durven, doen. Het managen van de lastigste persoon op de aarde: jezelf (Spectrum, € 10,-) in praktijk bent. Hierin schrijft de auteur, Ben Tiggelaar, hoe je jezelf kan veranderen, je ja-gebied kan vergroten en dat soort dingen. Je moet je leven zien als een leerproces, schrijft Tiggelaar. ‘Al eerder gaf ik aan dat het belangrijk is om te experimenteren. Probeer af en toe gewoon eens wat nieuws uit. Verzin een verrassing voor je partner; kies een korte cursus uit om te volgen; huur deze week eens met opzet een film die je anders nooit zou kiezen; spreek andere mensen in de trein aan.’

Dat zijn haalbare zaken – zo’n cursus kost weliswaar geld en moeite, een ander soort film kijken kan iedereen, en mensen in de trein aanspreken doe ik soms al weleens (maar alleen als ze naar binnen willen voordat iedereen is uitgestapt).

Het is eenvoudig, té eenvoudig, om de inhoud van Tiggelaars boek belachelijk te maken. Het staat vol met platitudes en begripvol geklets van het soort dat het niet meevalt om geduldig te blijven als je partner je ‘volgens jou natuurlijk onterecht’ de ‘wind van voren’ geeft als je ‘iets doms doet’ – en dat allemaal in jip-en-janneketaal, en dat dan ook nog eens gelardeerd met een christelijkheid dat smaakt naar de jaren vijftig: ‘Een leven zonder God kan ook een heel leeg leven zijn’; ‘Hoop: vertrouwen op de beloftes van God.’

Dit hebben we allemaal allang gehoord, of we zouden het hebben kunnen horen. Maar de vernieuwde editie van Dromen, durven, doen is opnieuw een verkoopsucces: het staat op de tweede plek in de bestsellerlijst. Een stuk hoger dan Tiggelaars nieuwste: Dit wordt jouw jaar – waarin twaalf ‘krachtige lessen’ staan in je persoonlijke verandering – dat het moet doen met de 9de plaats. Hoe kan het dat deze boeken die niets nieuws vertellen – dat ook niet beogen – zoveel publiek krijgen?

Wat verkoopt Tiggelaar eigenlijk? Hij toert onophoudelijk door het land met zijn workshops, waarin hij mensen laat stilstaan bij de zaken waarover hij ook schrijft. Dat klinkt simpel, maar daar zit de sleutel: wie de tijd neemt voor Tiggelaar heeft kennelijk (te veel) tijd voor zichzelf. Je kan je vrolijk maken om simplistische diagrammetjes waarin het ‘nee-gebied’ opgeslokt wordt door het ‘ja-gebied’, maar eigenlijk stelt Tiggelaar hier de vraag: ben je de baas over je eigen leven? Dat vraagt iedereen zich wel eens af.

Het gaat er dus helemaal niet om wat Tiggelaar precies schrijft: wie Dromen, durven, doen koopt, schaft een paar uur navelstaarderij aan. Alleen de volgorde van de titel klopt misschien niet: eerst moet je het boek durven kopen, om daarna over een beter boek te kunnen dromen.

Recensent