Worstelen

Homoseks is niet langer het probleem, begrijp ik, maar mensen die een probleem hebben met homoseks. Na de ophef over een door verzekeraars vergoede genezing van homo’s – pardon, van christenen met „homoseksuele gevoelens” – twitterde SGP-voorman Kees Van de Staaij manmoedig: „Homoseksuele mensen die bewust kiezen voor psychosociale begeleiding door Different, verdienen onze steun.”

Wat bedoelt Kees daar precies mee? Kun je onbewust kiezen voor psychosociale begeleiding? Wat is die begeleiding? En als christelijke homo’s onze steun verdienen, hoe ga je ze die dan geven? Wie zijn wij eigenlijk? Bij nader inzien is het een erg christelijk zinnetje van Kees – een beetje recalcitrant, een beetje betrokken, een beetje gepikeerd, en volslagen nietszeggend.

Vooral die omfloerste toon irriteert. Onder conservatieve christenen heerst sinds enige tijd het gevoel dat zij het slachtoffer zijn van de intolerante tolerantie. In de media wordt nog steeds gedaan alsof zij een discriminerende meerderheid zijn, terwijl ze zich juist een gediscrimineerde minderheid weten. Er wordt gedaan alsof ze homo’s haten, terwijl ze zelf gehaat worden vanwege hun geloof. Kijk maar naar de ophef rond de weigerambtenaar. Intolerant!

Zelf haten ze allang niet meer. Ze worstelen. Er wordt weer ontzettend veel geworsteld onder conservatieve christenen. Zoals ook onder orthodoxe joden wordt geworsteld. Maar die hebben dat altijd gedaan – onderhandelen met God hoort erbij.

Die laatste groep kreeg deze week een koude douche. Met God zelf is het goed onderhandelen, met orthodoxe geloofsgenoten niet. Opperrabbijn Aryeh Ralbag werd door een ontstelde Joodse Gemeente Amsterdam op non-actief gesteld, omdat hij een verklaring had ondertekend waarin homoseksualiteit een ziekte wordt genoemd (die overigens goed te genezen is). Meteen dreigden Europese rabbijnen de Gemeente met uitstoting. Als de schorsing niet meteen ongedaan wordt gemaakt, mag de Joodse Gemeente het orthodoxe jodendom „niet langer vertegenwoordigen, in welke vorm dan ook”.

De opperrabbijn zelf verklaarde tegenover deze krant radicaal verkeerd begrepen te zijn. De verklaring van de rabbijnen, in Amerika opgesteld vanwege het dreigende homohuwelijk, was geen boodschap van haat en uitsluiting, maar van „liefde en compassie”.

Ralbag: „De 162 ondertekenaars geven aan dat zij homoseksuelen niet buitensluiten. Maar als homoseksuele joden volgens de Bijbel willen leven, doen zij er goed aan in therapie te gaan. Ik heb zelf een masterstitel in klinische psychiatrie. Ik heb in de VS homoseksuelen in therapie gehad, soms met goed resultaat. Of homoseksualiteit is aangeboren of het gevolg van omgevingsfactoren, durf ik niet te zeggen. Maar ik zie het beslist niet als een ziekte.”

Soms met goed resultaat. Als het geen ziekte is, rabbijn Ralbag, wat is het dan wel? Orthodoxe gelovigen over de hele wereld hebben begrepen dat je niet meer kunt aankomen met een onversneden doemvloek – domweg omdat steeds minder mensen zich er nog iets van aantrekken. Bovendien dreigt politiek-correcte verkettering; toen Hollywoodregisseur Brett Ratner zich vorig jaar in een interview liet ontvallen dat „repeteren iets voor flikkers” is, werd hem meteen de regie over de Oscar-uitreiking ontnomen.

Vandaar dat veroordeling tegenwoordig door religieuze leiders wordt aangekleed met de taal der liefde. We willen je niet verketteren, we willen je helpen! Ik heb het persbericht van Different gelezen: alleen het woord worsteling is blijven hangen. Het is een akelige vorm van hypocrisie.

Zijn alleen streng gelovigen nog hypocriet? Er wordt vaak gedaan alsof enkel religie een tolerante samenleving dwarszit. Maar als religie een menselijke uitvinding is, dan vertolkt ze uiterst menselijke emoties – ook zonder God blijven die heus bestaan. Als abstractie mag homoseksualiteit volledig maatschappelijk aanvaard lijken, en wettelijk is het allemaal in orde, maar de praktijk ziet er vaak anders uit. Er schuurt genoeg. De gemiddelde voetbaltribune is niet gevuld met gelovigen. Onderzoek wijst uit dat allochtone jongens niet het patent hebben op homo-gerelateerd geweld. Niemand durft iets lelijks over homo’s te zeggen, dus wordt afgegeven op de vermeende extremiteit van de Gay Pride. Hier wordt niet eens geworsteld, maar botweg weggekeken.