Geketend terug naar Honduras

Fotograaf Kadir van Lohuizen (1963) reist over de Pan-American Highway van Vuurland naar Alaska. Hij bezoekt de vele migranten langs de route. Deel 17 van een tweewekelijkse rubriek, op een vliegveld in de VS waar illegalen worden uitgezet.

In de ochtendkou staat een lange rij vliegtuigen geparkeerd op het vliegveld van Phoenix, Arizona. De meeste toestellen zijn wit en zonder logo’s, gecharterd door de Amerikaanse overheid. Dit deel van het vliegveld is bestemd voor het uitzetten van illegal aliens, meestal uit Centraal-Amerika.

Een coördinator van de Amerikaanse immigratiedienst wacht me op. „De eerste vlucht vertrekt over een uur, naar Honduras.” Per dag zijn er vijf tot negen vluchten. De gedeporteerden wachten in cellen.

Ik mag een bus in die naast het vliegtuig staat. Mannen achter tralies kijken me zwijgend aan, soms boos. Een paar hebben boeien om hun enkels, ze zijn in de VS veroordeeld voor een vergrijp. „We leveren ze geboeid af in hun land van herkomst, daar gaan de boeien eraf”, vertelt de opzichter.

Het is tijd om te vertrekken, één voor één worden de mannen (en een enkele vrouw) uit de bus geleid. Onderaan de vliegtuigtrap worden ze nog een keer grondig gefouilleerd.

Fernando Bamilla (43) is een van de gedeporteerden van vandaag. Voordat hij instapt mag ik even met hem praten. Bamilla woonde vanaf zijn twintigste in de VS. Zijn Amerikaanse vrouw en zijn drie kinderen blijven hier. „Ik raakte aan de drugs en ben een paar keer veroordeeld. Ik had een green card, maar die ben ik nu kwijt.” Hij loopt langzaam de vliegtuigtrap op, de kettingen om zijn enkels rinkelen.

Reis mee via de app voor de iPad of via www.viapanam.org