ChickWit + Rood

De afgelopen week vormden twee Nederlanders onderdeel van het wijnnieuws. Zo haalde onze landgenoot Philip de Haseth-Möller de internationale wijnpers dankzij de verkoop van Château Monestier La Tour. Dit Bergerac domein kocht hij in 1998 van operadiva Kiri Te Kanawa, liet het restaureren om vervolgens ook de kwaliteit van de wijn te laten oppimpen door Stéphane Derenoncourt, de meest beroemde wijnmaker-conultant ter wereld.

Zojuist is bekend geworden dat de Haseth-Möller zijn 100 hectare grote ‘estate’, bestaande uit 30 hectare wijngaard, een kasteel met opstallen en een park, voor een onbekend bedrag van de hand heeft gedaan aan Karl-Friedrich Scheufele, co-president van juweliersketen Chopard. Nu was dit bedrijf afgelopen week overigens al eerder in het nieuws, omdat zijn vrouw, tevens medevoorzitter van de firma, haar ring ter waarde van ruim een miljoen euro op de wastafel van een toilet in een Hongkongs hotel had laten liggen. Tot op heden ontbreekt ieder spoor. Enfin, het heeft de acquisitie van Château Monestier La Tour niet in de weg gestaan.

En wat staat dit in schril contrast met de inspanningen van Remke de Lange. Onze landgenote kreeg in 2010 de beschikking over één rijtje shiraz druiven in het Australische McLaren Vale en mocht daar wijn van maken. De vier seizoenen die ‘het stadsmens’ De Lange met man en kind Down Under doorbracht, boden haar voldoende inspiratie om er een boek over te schrijven: Tussen de Druiven (€ 19,95; AmboAnthos). Aldus schaart zij zich in het rijtje Nederlandse dames die het afgelopen jaar hun wijnavonturen aan papier hebben toevertrouwd.

Lidewij van Wilgen schreef over haar worsteling met huwelijk en Zuidfranse druiven in Het Domein. En Frederiek Lommen legde haar roadtrip langs Griekse wijngaarden vast in Druiven en Droesem. Beide overigens zeer informatieve en goed geschreven boeken. En dat geldt ook voor Tussen de Druiven.

De Lange informeert over de Australische wijnindustrie, de ontstaansgeschiedenis en zijn groeistuipen, gniffelt over het Ozzie-jargon (tea blijkt avondeten) en over hoe moeilijk het blijkt om zoiets ogenschijnlijks alledaags als wijn te maken.

Ik lees het met een glas afkomstig uit een van de 1200 flessen van haar Rem’s Row Shiraz 2010 (à € 15,00) onder handbereik en vermaak me met associaties die alleen door een vrouw kunnen zijn opgetekend.

Of een wijn lekker is of niet lekker is heel persoonlijk, illustreert De Lange aan de hand van haar kleding in een tweegesprek met een andere vrouwelijke wijnmaakster. Uit haar mond tekent zij op: ‘Neem de jurk die jij aanhebt. Ik kan zeggen dat ik ‘m leuk vind, een ander zegt iets anders.’ Verderop verklaart zij de werking van een extract dat fungeert om de kleur van de wijn te stabiliseren. ‘Een soort kleurversteviging voor wijn’, concludeert ze. En ze krijgt wilde fantasieën over het in een bak met gistende rode wijn vallen: ‘Het lijkt mij een groot genot om in zacht borrelende wijn te drijven. Schilletjes en pitjes tegen je huid, af en toe een slok…(klik hier voor de film.)

Maar ze weet te doseren, waardoor een en ander nimmer storend wordt of het boek een Libelle cursus wijn maken voor dames met kort haar, een felgekleurd brilmontuur en een rugzakje wordt. Bovendien wordt de vrouwelijke hand van schrijven ruimschoots gecompenseerd door een mannelijke stijl van wijn maken.

Rem’s Row is bepaald geen wuft tierelantijnenwijntje dat de zusjes Kardashian tijdens een light lunch zullen schenken. Ik noteer in mij proefnotities dat Rem niet geremd heeft voor een kangoeroe, daar een stoofpot van heeft gemaakt ten behoeve van een truckerscafé in de outback om vervolgens daar deze spierballen shiraz bij te schenken.