E 621 gewoon te koop

Wageningen is er nuchter over. De leerzame website www.food-info.net, opgezet door Ralf Hartemink, levensmiddelenmicrobioloog aan de universiteit van Wageningen, is zakelijk over ve-tsin. Het zit in hoge concentratie in moedermelk, oude kaas en sardines. En je krijgt er niks van, zegt de geleerde. Maar tik op google niet de codeE 621 in, of je krijgt me daar een sliert adressen van websites waar je van wakker komt te liggen na lezen. Je wordt er autistisch van, het molt je hersenen en het maakt je verslaafd aan het eten waar het in verwerkt is. En het geheim wordt onthuld van de epidemie die over Amerika en Europa heerst. De mensen zijn bijna allemaal dik geworden en dat komt van mononatriumglutamaat, ofwelE 621 ofwel ve-tsin.

Ruim een eeuw geleden ontdekt door een Japanner die de stof uit zeewier isoleerde en wijdverbreid gebruikt in Oosterse keukens (op een boze website de ‘gele keuken’ genoemd), maar ook in rookworst en in Maggi.

Dat een paar miljard Aziaten er geen hoofdpijn van krijgen en niet dik van worden kan komen, schrijft een natuurgenezer, omdat wij witte mensen er niet tegen kunnen en zij wel.

De websites die tegen mononatriumglutamaat tekeergaan hebben iets fanatiek religieus, noemen tientallen, honderden, onderzoekresultaten, maar geven geen data.

Toen het op deze plek in de krant ging over Maggi, de vertrouwde smaakoppepper in menig Nederlands huishouden, waar ook E 261 in zit, reageerde een gebedsgenezeres per e-mail furieus. Omdat er in het stukje niet gewaarschuwd werd voor kanker die we van Maggi krijgen.

De weerzin tegen ve-tsin is zo groot dat fabrikanten de vermelding van het E-nummer omzeilen en ‘gistextract’ vermelden als ingrediënt. Ook een smaakversterker, en ja hoor, de ve-tsinbestrijders waarschuwen al even fanatiek tegen gistextract. Dus ook tegen het prachtige klassieke potje zoute smeer Marmite? Nee, daarover geen kwaad woord.

Merkwaardig is dat in kookboeken nooit smaakversterkers worden gebruikt in recepten, op zout na, de bekendste smaakversterker. En niemand lijkt er mee te experimenteren, althans, geen culinaire publicist rept er ooit over.

De enige uitzondering waar ik van weet is wijlen Rob Sijmons, wetenschapjournalist, jarenlang schrijvend in Vrij Nederland. Over ve-tsin was hij net zo nuchter als de Wageningse website en hij was er zelfs enthousiast over.

Hij schreef over gewone champignons, Nederlandse kweek. Niet opwindend lekker eigenlijk. Maar doe er eens wat korreltjes mononatriumglutamaat overheen, schreef hij. Opeens hebben de sufst denkbare paddestoelen een fantastische rijke smaak. Hij had gelijk. Maar hoe kom je aan het gevaarlijke goedje? Uit een Chinese winkel natuurlijk. Maar ook verbazend; het staat gewoon in het schap in vrijwel elke supermarkt. Van Conimex. Wie koopt zulks nou? En dat dat zomaar mag!