Compassie

Het is interessant om nog eens met Jacobine Geel te praten over het begrip ‘compassie’.

Jacobine Geel: theoloog, tv-presentatrice en voorzitter van de commissie ‘Nieuwe woorden, nieuwe beelden’, die de uitgangspunten van het CDA ‘hertaalde’. Dit ter voorbereiding van de toekomstvisie die het Strategisch Beraad van het CDA vandaag presenteert.

Jacobine Geel sprak op 29 oktober, toen iedereen het over de dreigende uitzetting van Mauro Manuel had, met groot succes over haar hertaling op het CDA-congres. Toen zei ze letterlijk dit:

„Het CDA van de toekomst profileert zich nadrukkelijk als de partij die kiest voor compassie, en die zich juist daarin onderscheidt van andere partijen.”

Jacobine Geel was gisteren moeilijk bereikbaar, omdat ze de hele dag met het CDA vergaderde over het rapport van vandaag. Ze had maar even. Ik vroeg of er onderweg nog veel hertalingen waren afgevallen.

„Heel veel”, zei ze, „wegens te weinig zeggingskracht.” Ze zochten naar „dichtbije, toegankelijke woorden”, maar die bleken vaak maar bar weinig CDA-intenties te kunnen herbergen.

Compassie leek mij altijd een mooi, toegankelijk en toch helemaal CDA- woord. Daar hoef je als hertalingscommissie niets meer aan te doen, zou men denken.

We kwamen op de woorden die het rapport wél haalden: Vertrouwen. Burgerschap. Rechtsstaat. Natuur en milieu.

Argeloos vroeg ik:

„En compassie wordt weer de ziel van het CDA. Toch?”

„Nee! Nee!”, riep Jacobine Geel toen. „Dat dateert van 29 oktober!”

Ik vroeg: „Ja?”

„Nee! Nee!”, riep zij. „Compassie is géén uitgangspunt!”

Waarna Jacobine Geel me vaardig het verschil uitlegde tussen „een politiek begrip, een uitgangspunt” en „meer iets dat ergens achter zit”.

Zó vaardig, dat ik de indruk kreeg dat zij hierover vaak en lang had vergaderd.

Het komt hierop neer:

Compassie kan geen politiek begrip zijn, want compassie is geen intentie van het CDA die hertaald moest worden.

Compassie is „een aanleiding om je op te winden”.

Een uitgangspunt dus, zou ik zeggen.

„Ja, maar geen politíek uitgangspunt.”

Ben je al gepolst als partijleider, zuchtte ik nog.

Nee, zei ze.

Dat brengt ons terug bij Henk Bleker:

„Als er geen paard meer te vinden is binnen de partij, komt er een Gronings paard om aan te spannen.”

Daarna weer onenigheid over de vraag of Bleker bedoelde dat eerst iedere andere kandidaat nee moet zeggen, of dat hij zich opwerpt als de nieuwe CDA-leider.

Als ik ook even mag hertalen: Dit komt door Blekers talent voor wat Amerikanen zo voortreffelijk de humble brag noemen. De humble brag is een vorm van opscheppen (‘bragging’) die zich quasi nederig (‘humble’) vermomt. Zie voor mooie voorbeelden twitteraccount @humblebrag.

Twitter is het medium bij uitstek voor de humblebraggers onder ons. Naast het CDA, natuurlijk. Maar een beetje compassie graag, mensen. Politiek is soms je ziel verkopen.