Robuuste melancholie

popThe Maccabees: Given To The Wild

The Maccabees uit Londen konden niet eeuwig het naïeve bandje blijven van huppeldeunen als First Love. Album nummer drie is een drastische stap naar volwassenheid, met een geluid dat zich richt naar Coldplay en Elbow om aan de beklemmende greep van vriendelijke indiepop te ontsnappen. Given To The Wild klinkt voller en robuuster dan hun voorgaande platen, zonder geweld te doen aan de melancholieke zang van Orlando Weeks en de melodieënrijkdom die bij The Maccabees als gewoonlijk uit de groeven spat. Als gitaarband heeft het vijftal de elektronica omarmd in de magistrale klank waarmee ze hun popsongs omkleden. Ayla met zijn klassiek piano-intro en zoete samenzang balanceert op de rand van kunst en kitsch, maar maakt zijn bestaan met gejubel kenbaar. In Pelican komt de staccatorock van The Maccabees oude stijl nog even om de hoek kijken, waarna ze hun atmosferische popsymfonieën met het Talk Talk-achtige Slowly one en slotnummer Grew up at Midnight naar grote hoogte tillen. Dit is het triomfantelijke geluid van een band die weet dat ze gaat vlammen op de internationale podia.