Bij gebrek aan mannelijkheid

Anton Untiedt volgde tevergeefs een cursus om te ‘genezen’ van zijn homoseksualiteit. Nu is hij uit de kast

Verslaggever

Rotterdam. Hoe maak je van een homo een hetero? Er zijn mensen die zeggen dat het kan. En er zijn ook mensen die zeggen dat het gelukt is.

Deze week bleek dat de stichting Different, een christelijke instelling voor geestelijke gezondheidszorg, een therapie aanbiedt ter behandeling van homo’s en lesbiennes. En dat de zorgverzekeraar die betaalt. Minister Edith Schippers (Volksgezondheid, VVD) vindt dat bizar. Homoseksualiteit is geen ziekte, zegt ze.

In sommige orthodox-religieuze kringen wordt homoseksualiteit wel gezien als ziekte. Die denkwijze wordt ondersteund met de hand op de Bijbel. Zo staat in Leviticus 20:13 ‘Wie met een man het bed deelt als met een vrouw, begaat een gruweldaad. Beiden moeten ter dood gebracht worden en hebben hun dood aan zichzelf te wijten.’

Een homoseksuele man of lesbische vrouw die tot een strenge geloofsgenootschap behoort, kan behoorlijk met zichzelf in de knoop komen. Een cursus zou uitkomst kunnen bieden.

Different is zo overvallen door alle publiciteit die volgde op een artikel in Trouw dat de stichting niet wil reageren. In een verklaring schrijft Different dat het niet gaat om een therapie die „gevoelens moet onderdrukken”. Op haar website staan cursussen voor mannen en vrouwen die worstelen met „homoseksuele gerichtheid of een seksverslaving”.

Anton Untiedt (42) volgde bijna tien jaar geleden zo’n cursus bij Different. Het feit dat hij daar openlijk over zijn homoseksuele gevoelens kon praten, was een grote opluchting voor hem. De therapeuten van Different zeiden niet dat ze hem zouden ‘genezen’, vertelt hij. „Ze vinden seks met een andere man niet de bedoeling. Ze kijken ook of je het daarmee eens bent. Dat was ik.”

Untiedt was opgegroeid in Zuid-Afrika, in een christelijk gezin waar homoseksualiteit onvoorstelbaar was. Homo’s waren heel enge mensen, leerde hij, die in gekke kleren rondliepen en heel verwijfd deden. „Ik vond ook dat ik zelf niet zo was.” Hij schaamde zich tegenover zijn ouders, familie en God.

Hij probeerde heel hard om iets voor meisjes te voelen. Maar het was er gewoon niet. Wel werd hij steeds verliefd op jongens, maar deed daar verder niets mee. En hij voelde zich vreselijk schuldig als hij „op een zwak moment” eens naar een plaatje van een mooie jongen had gekeken.

Hij werd voorganger en verhuisde op zijn achtentwintigste naar Nederland om voor een zendingsorganisatie te werken. Hij bleef omringd door mensen die homoseksualiteit afkeurden. Bij de zendingsorganisatie ontmoette hij een jongen die zei na een cursus bij Different hetero te zijn geworden. „Het kan dus toch”, dacht Untiedt. En schreef zich in.

Het uitgangspunt van de therapie, vertelt hij, is dat je een stukje mannelijkheid mist. De zoektocht naar die mannelijkheid zou homoseksuele gevoelens veroorzaken. Met de therapeut gaat een cliënt op zoek naar de wortels van dat gemis, om zijn connectie met de mannelijkheid terug te vinden. Anton Untiedt: „De suggestie is dat je een andere jongen leuk vindt, omdat hij dingen heeft die je zelf mist. Ik vond het wel een beetje vreemd, want ik had niet het gevoel dat ik mannelijkheid miste.”

Toch dook Untiedt met de therapeuten in zijn jeugd, besprak de relatie met zijn vader, met zijn moeder, de relatie van zijn ouders onderling, of hij ooit gepest was. Enzovoort.

De zoektocht naar de ontbrekende mannelijkheid bleef zonder resultaat. Het rottigst vond hij dat de therapeuten hem het gevoel gaven dat hij niet genoeg zijn best deed.

In 2008 kwam Anton Untiedt terecht op een forum van christelijke homo’s. Daar ontdekte hij dat die combinatie wél mogelijk is. Hij kwam tot de conclusie dat de bijbelteksten voor meerdere interpretaties vatbaar zijn. Dat was een grote opluchting.

Is hij boos? „Wel een tijdje geweest, maar nu niet meer. Ik heb me jarenlang regelmatig depressief gevoeld en ik sliep slecht. Maar er waren ook positieve ervaringen. Vele mooie jaren van mijn leven waren voor mij veel moeilijker dan nodig was, maar ik kan het verleden toch niet veranderen.”

Untiedt is nog steeds gelovig. Hij is weg bij de zendingsorganisatie en volgt een master bijbelwetenschappen. Een relatie heeft hij niet, maar hij staat er nu wel voor open. „Het geeft me een enorm gevoel van vrijheid dat ik eindelijk mezelf kan zijn.”