Nepaccount: grap of fout?

In de rubriek Jong schrijven jongeren over jongeren en media. Meer columns, links en reacties op het blog nrc.nl/jong.

Iedere twitteraar trapt er eens in de zoveel tijd in. Je leest een tweet en denkt: dit is te absurd. Na een klein beetje research kom je erachter dat je van doen hebt met een nepaccount.

Tot zover: niks raars aan de hand. Het wordt pas echt erg als je je eigen vrouw niet meer van nep kan onderscheiden. De immer genuanceerde Rupert Murdoch tweette dat Britten wel eens wat harder mochten werken, waarop zijn ‘vrouw’ hem vinnig corrigeerde. Achteraf bleek Ruperts vrouw niemand minder dan een ongelooflijk handige grappenmaker die haar digitale identiteit had weten te kopiëren. Voor sommigen is digitale identiteitsfraude puur new-age-cabaret, maar anderen zien het als een misdaad.

Die laatste visie zorgt voor een opkomend publiek debat dat afgelopen week werd geopend door Bénédicte Ficq, die in De wereld draait door pleitte voor het rigoureus verbieden van nepaccounts. Ze werd direct gevolgd door Kamerleden van D66, SP en PVV die dit weekend Kamervragen stelden.

Het is terecht verzet tegen een serieus probleem. Maar is het ook effectief? Ik vrees van niet. Met deze oplossing verbied je ook alle satirische nepaccounts van bijvoorbeeld de koningin en sinterklaas. En waarom zou je op tv iemands identiteit wel op satirische wijze mogen kopiëren en op Twitter niet? De gelegenheidsalliantie van advocaten en Kamerleden kan zich beter concentreren op de herkenbaarheid van echte accounts. Daarvoor biedt Twitter namelijk al lang mogelijkheden. Echte accounts van bekende personen kunnen door Twitter geverifieerd worden, zodat iedereen kan zien dat zijn of haar tweets echt zijn. Laten we pragmatisch verder tweeten en stoppen met strijden tegen onoplosbare schijnproblemen.