Doet u mij maar een tijger

Als een alcoholist tot een kroeg wordt Rascha Peper aangetrokken tot winkels met opgezette kraanvogels, parelhoenders en fazanten. Toch valt betalen voor het opbergdoosje van een geprepareerd insect haar moeilijk.

Sommige mensen kunnen geen schoenenwinkel voorbijlopen, of een antiquariaat of een chocolatier. Ik heb dat met winkels die naturalia verkopen. Als er ergens een etalage opdoemt met ingelijste vlinders, schelpen en fossielen grijpt mijn man me bij mijn mouw en probeert me naar de overkant van de straat te loodsen, meestal zonder succes, want als een alcoholist die de kroeg ruikt had ik de winkel al eerder gezien dan hij en steven er recht op af. De opwinding, beter gezegd: de hebzucht die zich van me meester maakt bij het zien van een grillig stuk koraal, een wandelend blad onder een stolp of een rijtje kittige, iriserende kevertjes in een doosje is vergelijkbaar met die van de kunstverzamelaar die een expositie van zijn geliefde schilder betreedt. Geen gezochte vergelijking: natura artis magistra.

Het is dan ook vreemd dat ik al vaak in Parijs geweest ben maar – tot vorige week – nog nooit bij Deyrolle. Deze zaak (opgericht in 1831 door de entomoloog Jean-Baptiste Deyrolle) is een soort natuurhistorisch museum, maar dan een waar alles te koop is. Een taxidermisch eldorado in de Rue du Bac, tussen de Boulevard Saint-Germain en de Seine. Altijd al een ijsbeer willen hebben? Of een reuzenmiereneter? De eerste kunt u voor een bedrag waar je ook een leuk autootje voor rijdt laten inpakken, de tweede gaat alleen op bestelling. Toen ik er was, kon een klein jongetje er met moeite door zijn ouders van weerhouden worden op een Bengaalse tijger te klimmen, dat is verboden. Wolven loeren je aan, een tweetal giraffen staart melancholiek over je heen, een luiaard hangt aan een boomtak.

Dit is niet het sympathiekste deel van de winkel. De beschikbaarheid van die grote, exotische zoogdieren wekt associaties met jachttrofeeën, pompeuze decorstukken in nouveaurichevilla’s, waarin het tegenwoordig weer trendy is opgezette kraanvogels, parelhoenders en fazanten op de eettafel tussen het zilver en kristal te zetten. ‘Bij Diederick en Beatrice hadden ze zo’n bééldige paradijsvogel op tafel staan!’ De pronkzucht (meer van de koper dan van het dier zelf) druipt er op de hele vogelafdeling af; je moet er niet aan denken zo’n toekan of Victoria kroonduif op je boekenkast te hebben staan. Wel prachtig is de Feniks. Jazeker, die hebben ze ook! Het blijkt een zwarte, langhalzige loopvogel van zo’n zeventig centimeter hoog, met vleugels van pauwenveren en een met rode papegaaienveertjes bespikkelde borst. Enig in zijn soort en niet te koop. Waarom hij daar staat, begreep ik pas nadat ik gelezen had dat Deyrolle in 2008 voor een flink deel afgebrand is en na een grondige restauratie en vervanging van de collectie uit de as herrezen.

De afdeling insecten is ingetogener, maar vlinderjagers à la Prikkebeen en Nabokov moeten hier stapelgek van begeerte worden, met mij ging het ook aardig in die richting. Dat ik uiteindelijk toch niets gekocht heb, ligt aan mijn goed vaderlandse zuinigheid. Ik viel al snel voor een phyllium westwoodii (ja, precies, díé!), een soort pirouette draaiende danseres met groene tutu, van 10 centimeter. Daar had ik best 60 euro voor over, men is eens een keer in Parijs of niet. Je steekt zo’n beestje echter niet in een zakje in je tas, dan blijft er niets van het tere insect over, het moet opgeprikt worden in een speciaal doosje met een glazen ruitje; dat doet men ter plekke voor je. En dat doosje (tevens lijstje) schoot me in het verkeerde keelgat: dat kostte 65 euro. 65 euro voor een doosje? Dat doet een Hollander niet.

Eenmaal weer thuis heb ik spijt van mijn benepenheid. Je hebt zelden spijt van de dingen die je gedaan hebt, maar altijd van de dingen die je niet gedaan hebt. Het was een mooi doosje. Altijd dat benauwde. En bovendien: wél 40 euro betalen voor twee slappe croque-monsieurs met twee glazen sinaasappelsap op dat poenige terras waar je niet had moeten gaan zitten! Maar te belazerd om een deugdelijke omlijsting voor je droom van een phyllium te kopen. Krent!

Nou ja, Deyrolle loopt niet weg. Voorlopig zal het wel niet meer afbranden. Ik maak het nog een keer goed.

www.deyrolle.fr.