Democratie duurt wel heel erg lang

The Lady. Regie: Luc Besson. Met: Michelle Yeoh, David Thewlis. In: 13 bioscopen.

Heiligen kunnen olijk met hun oogjes knijpen, zoals Ben Kingsley, die als Ghandi een Oscar won. Maar zonder interne strijd, fouten, wroeging, revanche of verlossing blijft een heiligenleven saai. Tenzij het in martelaarschap eindigt.

Dat is gelukkig niet het geval bij de Birmese oppositieleider Aung San Suu Kyi, maar de Franse actieregisseur Luc Besson en kungfuster Michelle Yeoh slagen er niet in haar in hun lovenswaardige ‘biopic’, The Lady echt tot leven te wekken.

Suu Kyi is even vrij nu de Birmese junta liberalisering belooft, maar zat sinds haar geannuleerde verkiezingszege in 1991 vijftien jaar in huisarrest. Getreiterd en geïntimideerd, maar de junta wil geen martelaar. Probleem: zo’n patstelling is te inert voor een film. Dezelfde reden dat Birma van de wereld afgesloten en vroom zuchtend onder een meedogenloos regime, vrijwel onzichtbaar blijft. The Lady zoekt de tragiek daarom in de romance tussen Suu Kyi en haar Britse echtgenoot Michael Aris. Die stierf in 2001 eenzaam aan kanker: Suu Kyi bleef in Rangoon, want vertrek betekende ballingschap. Michelle Yeoh laat haar in serene waardigheid lijden, maar dat is het probleem: intimiteit tussen haar en Aris (David Thewlis) ontbreekt. De ernstige, plechtstatige dialogen helpen ook niet in een film die grossiert in platitudes. „Democratie kost tijd”, zegt Aung San Suu Kyi. In The Lady kost het te veel tijd.