Sorry voor de overlast

Soms zet je je computer aan en ligt er niets dan liefde op je te wachten, vrienden die met je willen afspreken, mensen die je boek goed vinden, je een baan aanbieden, je bakken met geld willen geven voor klusjes waarvan jij weet dat je ze zo gepiept hebt. En soms zet je je computer aan en heeft je hotmailaccount aan je volledige adressenbestand spam gestuurd: ‘Achieve good erections after about minutes.’

Je moet het de spamhackers nageven: ze werken erg systematisch. Er waren 25 mails verstuurd, tussen 16.07 en 16.08, steeds aan clusters van zes e-mailadressen, gesorteerd op alfabetische volgorde. Steeds verschillende mails, niet iedereen kreeg erectieadvies, er zaten ook pareltjes bij als ‘I have found treatment for you to be not a boring loser!’

Alle mailtjes waren in Borat-achtig Engels geschreven en bevatten links die leidden naar een Canadese website voor medicijnen, waar inderdaad verrassend goedkope Viagra werd aangeboden.

Sinds Jim in American Pie de link naar zijn webcamshowtje aan zijn hele high school mailde, weten we dat dit soort dingen gebeuren. In The Human Stain, een van de beste en bekendste boeken van Philip Roth, stuurt een eenzame academica haar volledige adressenbestand per ongeluk haar contactadvertentie (‘To be read once, twice, three times over by all the members of her department and then to be e-mailed down the line to every last instructor, professor, administrator, office clerk, and student’), en zet in paniek vervolgens een inbraak in scène, zodat het lijkt dat een boze collega de mails heeft verstuurd. Maar dat waren tenminste nog mensen die in hun haast zelf iets verkeerd deden. Dit is de werkelijkheid die buiten jou om opereert. Dit zijn de risico’s van een bestaan op internet, dit is de digitale variant van vandalisme en graffiti. Het enige wat je kunt doen, nadat je bent afgekoeld, niet meer bloost, is het accepteren. En de reacties over je heen laten komen.

‘Achieve good erections after about minutes’ – waarop Mike, die ik sinds het tweede jaar School voor Journalistiek niet meer heb gesproken, terugmailde: ‘Hee Joost, bedankt voor de tip.’

‘Hi, I says this only 2 u, this is my secret number 1’ – waarop Dennis, bij wie ik in de brugklas zat, voordat hij naar ergens in Groningen verhuisde, terugmailde: ‘Ha Joost, fijn om te horen dat het goed met je gaat!’

Rustig ademhalen. Dit gebeurt. Er is geen verweer. Denk aan het mantra van Kurt Vonnegut: Life is no way to treat a human being.