Een Brabants racefeestje in de woestijn

25 jaar na de zege van zijn vader Jan won trucker Gerard de Rooy de Dakar Rally.

Hij was een van de in totaal twintig Brabantse coureurs in de woestijnrally.

Sommigen denken dat het zelfs genetisch bepaald is. „Brabanders zijn nu eenmaal zandhazen”, zegt motorcoureur Marco van Geel (40) uit Riethoven. „In Brabant heerst een racevirus”, vertelt Ans Timmermans (47) uit Schijndel, echtgenote van trucker Eimbert Timmermans (50). En dat het een virus is hoor je het vaakst: in Brabant is de ene gek de andere gek gaan nadoen.

Vijfentwintig jaar nadat Jan de Rooy uit het Noord-Brabantse dorp Son met een vrachtwagen de Dakar Rally won, passeerde zijn 31-jarige zoon Gerard zondag als eerste de finish. Met zijn Iveco Powerstar Torpedo wist hij de ruim 9.000 kilometer tussen Mar del Plata in Argentinië en de Peruaanse hoofdstad Lima het snelste te overbruggen.

Tweede werd zijn team- en provinciegenoot Hans Stacey (53) uit Best. In totaal namen twintig Brabantse coureurs – per motor, auto en vooral truck – deel aan de belangrijkste rally ter wereld. Sinds 2009 wordt de wedstrijd door de dreiging van terrorisme niet langer in Noord-Afrika maar in Zuid-Amerika gehouden.

De Nederlandse (lees: Brabantse) feestelijke inname van Lima kon de Peruanen dit weekend nauwelijks ontgaan. Het mooiste dakterras en het fraaiste balkon aan het centrale Plaza de Armas waren afgehuurd door familieleden en vrienden van de Nederlandse deelnemers. Honderden van hen dromden samen op het stadsplein om te zien hoe alle coureurs een minuut glorie op het verhoogde erepodium werd gegund. Alleen al van de 228 truckers kwam ongeveer een derde uit Nederland.

Vlakbij de finish zit Irma van Loon (37) uit Riethoven met een groep Nederlandse racevrouwen in de gruwelijk hete zon op een eretribune te puffen tot de gladiatoren langskomen. Ze joelen en wapperen met de Nederlandse driekleur en trakteren elkaar op peperkoek. Met zijn Mitsubishi Racing Lancer is Irma’s man Erik van Loon (43) als zeventiende geëindigd. „Hij heeft benzine in zijn aderen.”

Van Loon heeft een groot vleesverwerkingsbedrijf met zevenhonderd man personeel. „Hij werkt een heel jaar keihard, heeft veel stress, maar drie weken per jaar is deze race ondanks de veldslag zijn moment van ontspanning. Hier is Erik helemaal Erik. Na deze wedstrijd is zijn hoofd weer leeg”, vertelt Irma.

Voor de echtgenotes werkt het trouwens omgekeerd. Ze zitten tijdens de wedstrijd nagelbijtend thuis voor de buis en achter de computer. Omroep Brabant en RTL doen dagelijks verslag. En met iritrack, een apparaat dat via de gps-satelliet alle coureurs volgt, kijken ze hun mannen op de vingers. „Bij ons thuis draait alles om Dakar. Ik heb de hele avond vijf sites openstaan en weet alles. Ik heb nu ik de laatste drie dagen hier ben meer stress omdat ik niet alles zo goed kan volgen.”

De reis van de autodames wordt georganiseerd door de 61-jarige Henk Verhoeven uit Eindhoven. Hij is de oprichter en directeur van evenementenbureau HV productions. Op een dakterras in Lima slaat de volslanke Verhoeven zwetend onder een gele parasol het spektakel gaande. Het is de vierde keer dat hij voor tientallen Nederlanders een zogeheten viparrangement organiseert naar Dakar. Voor een exclusief weekje bezoek aan ‘Dakar’ betalen zijn Nederlandse cliënten 4.985 euro, alles inbegrepen. Het is zo’n succes dat Verhoeven tot zijn spijt ziet dat dit jaar nog drie andere Nederlandse ondernemers een vergelijkbare reis organiseren.

Verhoeven is een professioneel ritselaar. „Hallo, doe eens moeilijk”, zegt hij tegen een Peruaanse ober die nogal ambtelijk is. Zelf weet hij overal een oplossing voor. Wil een ‘vrouwke’ op pumps door woestijnzand lopen dan regelt hij een rubberen mat. Bij Arequipa in het zuiden van Peru liet Verhoeven in het zand een grote tent neerzetten. Om net zoals de coureurs het ‘echte Dakar-gevoel’ te krijgen, sliepen de Nederlandse bezoekers op een luchtbed in een woestijntent.

Het ontbrak ze er aan niks. „Ik vond het zelf redelijk chic dat er speenvarken aan het spit was”, zegt Verhoeven. Zijn assistente Saskia van Erven vertelt hoe „obers met witte handschoentjes aan” wijn serveerden. „Dat was echt bi-zar’’, zegt ze.

Dakar is volgens Verhoeven in de loop der jaren „een Nederlands feestje” geworden. „Veel Nederlandse coureurs zijn bemiddelde ondernemers. Ze kicken op deze show. Als je geld hebt, zoek je naar uitersten. Voor hen is Dakar de aanschaf van een pakje kauwgom.” Russische coureurs zijn vaak professionele autorijders, die racen voor de kost. De Nederlanders staan opvallend vaak in de Quote 500.

Slager Erik van Loon, een van de meer ervaren autocoureurs, staat op 223 in die lijst met een geschat vermogen van 140 miljoen euro. „Biljarten is goedkoper, maar Dakar is leuker”, zegt zijn echtgenote Irma. En de man die dit jaar de beste Nederlandse autocoureur was, keukenboer Bernhard ten Brinke (34) van de firma Bribus, staat op plaats 442 met een bezit van 65 miljoen euro.

Zijn echtgenote, Chantal ten Brinke (35), zit ook glimmend van trots langs de kant. „Het is de eerste keer dat Bernhard meedoet en gelijk is hij de beste Nederlander. Hij is een natuurtalent die zich twee weken goed weet te concentreren. Hij heeft er ook veel voor gelaten door van de ene op de andere dag te stoppen met roken en zijn wijntje te laten staan.”

Chantal komt niet uit Brabant maar uit Dinxperlo (Achterhoek) en dat zie je. De Brabantse meisjes zitten met een T-shirt langs de weg te transpireren. Chantal draagt mooie zwarte kleren en heeft verleidelijke blote schouders. Afgelopen donderdag, toen de vrouwen in de woestijn hun mannen aanmoedigden terwijl ze naar Arequipa scheurden, is zij niet in de bivak op het luchtbed gekropen. Ze sliep met Bernhard in een hotel.

„Veel mannen zeiden me dat dit niet hoorde. Je mag een coureur wel onderweg begroeten, maar dan vooral om hem snel naar de finish te lokken. Maar Bernhard is na die nacht alleen maar sneller gaan rijden, dus ik hoef me niet schuldig te voelen.”