Kinderen krijgen, dat kon ik niet

Naam: Tea Emmens (39)is verpleegkundige

Tea Emmens is nu eenmaal eigenwijs. Ze moest en zou een vak leren, carrière maken, zich ontplooien. Ondanks de reuma. Vijf jaar heeft ze voluit kunnen werken als verpleegkundige, haar gedroomde baan. Iedereen zei: doe rustig aan, forceer het niet. Maar zij had een leuke baan en genoot ervan. In 2002 werd ze volledig afgekeurd. Ze was 29 jaar.

Reuma kreeg Emmens op haar zeventiende, het begon met een ontstoken knie. Op een dag kon ze haar bed niet uitkomen. „Mijn been bleef steken op 90 graden.” De pijn was ondraaglijk. Er volgden vele jaren met operaties, pillen, injecties en fysiotherapie. Haar knieën, voeten en gewrichten werden steeds slechter. In één voet heeft de arts dertien pennen gezet omdat hij zo versleten is.

Door de antireumatica die ze slikte, kon ze niet zwanger worden.

Eenmaal afgekeurd, belandde Emmens in de WAO. Maar ze wilde helemaal niet stilzitten en een uitkering ontvangen. Ze liet zich omscholen tot huisartsassistent, wat lichamelijk minder zwaar is dan de verpleging. Maar een baan kreeg ze niet. „Als je eenmaal het stempel ‘reuma’ hebt, beschouwen ze je op de arbeidsmarkt als kansloos.”

Ze wilde zich niet neerleggen bij een leven als chronische patiënt. „Ik lever voortdurend strijd met mijn lichaam.” Uiteindelijk vond ze vrijwilligerswerk bij defensie als huisartsassistent. Op de Johan Willem Friso Kazerne in Assen werkt ze met militairen. Twee uur per dag, want hele dagen zijn te zwaar. Emmens leeft van haar WAO-uitkering (70 procent van haar salaris als verpleegkundige).

Twee keer per week kreeg Emmens fysiotherapie. Hierdoor kon ze in beweging blijven. Dat stopt nu, omdat reuma van de lijst ‘chronische ziekten’ is geschrapt. Van honderd keer per jaar gaat ze terug naar 27. Zich bijverzekeren kan ze niet, de van Emmens ziet haar als een grootverbruiker.