La Havas vindt noten die nooit eerder iemand vond

Eurosonic/Noorderslag. Gehoord: 12 en 13/1 Groningen. Herhaling: 14/1 Oosterpoort, Groningen.

Een nominatie als ‘Talent van 2012’; een goed ontvangen optreden bij Jools Holland; een You Tube-hit – er is tegenwoordig weinig voor nodig om de verwachtingen van het poppubliek in het rood te doen uitslaan. Sommige muzikanten worden beroemd door een enkele hitsingle – denk aan Lana Del Rey met Video Games – of alleen al door de gedachte dat er een hit zal komen.

Geen betere illustratie voor deze trend dan het showcasefestival Eurosonic dat de afgelopen dagen plaatshad in Groningen. Hier spelen Europese artiesten die later dit jaar terugkeren in het clubcircuit of op festivals. Een aantal van hen zal in 2012 uitgroeien tot spraakmakende namen, zoals James Blake in het afgelopen jaar. Vooruitlopend op deze ontwikkeling zocht het Eurosonic-publiek drie dagen lang naar de sterren van morgen, wat leidde tot lange rijen voor de shows van nieuwkomers als Spector en Jamie N Commons.

De Britse, 22-jarige Commons liet in de Schouwburg horen dat hij een grote zaal al soepel bespeelt. Zijn robuuste stem heeft rafelranden als die van Tom Waits en Joe Cocker, maar beweegt zich soepel door religieus geïnspireerde klaagzangen. Als kind woonde Commons in Chicago waar hij de blues ontdekte, nu maakt hij een eigen combinatie van blues met rock. Die werd door zijn band, anders dan op zijn sober klinkende EP, met iets te grote gebaren uitgevoerd.

Ook de jonge zangeres Lianne La Havas is een belofte. In haar eentje op het podium bleek La Havas een baken van inventiviteit. Zij leek noten te vinden, zowel op de gitaar als in haar zang, die niemand ooit eerder gevonden heeft. Haar verhalende liedjes over ex-en en liefdesproblemen scheren langs folk, jazz en soul.

La Havas droeg hetzelfde soort sleehakschoenen als de Schotse Emeli Sandé: zo hoog dat ze een extra podium leken. Emeli Sandé, met haar geblondeerde kuif en volle soulstem, is het stadium van de belofte al voorbij; ze had afgelopen jaar een hit met haar melancholische r&b-nummer Heaven. Sandé combineert ballades met hiphopbeats en strijkers. Dat levert een dramatische soort muziek op, die ze met al even dramatische gebaren uitvoerde.

En nadat de Britse band Theme Park had laten horen dat ze met hun funky popmuziek handig in het gat springen dat het al enkele jaren absente Franz Ferdinand heeft laten vallen, betoverde de eveneens Engelse zangeres Hannah Thurlow het publiek met haar dwalende zang. Hannah en haar gitaar spelende zus Colette maken deel uit van de band 2:54, dat een vertraagde variant op rockmuziek speelt, vergelijkbaar met het Amerikaanse War Paint. Thurlow fixeerde de zaal met haar ogen, die zowel verleidelijk als dreigend keken. En dat gold ook voor de korte maar indrukwekkende set: die was dreigend en verleidelijk tegelijk.