Beleggen met butler

Vakantie vieren in je belegging. Het kan met een vastgoedfonds met luxe appartementen in wereldsteden. Ivo Weyel nam de proef op de som.

H et begint een week voordat ik naar mijn appartement in Parijs vertrek. David, mijn butler annex conciërge, vraagt per mail waarmee ik de ijskast gevuld wil hebben als ik aankom (mijn lievelings Chablis wederom? Dezelfde macarons van Hédiard?), welke restaurants hij moet boeken, welke tickets voor theater en musea er gereserveerd moeten worden. Een week later, vanuit het luie comfort van de Thalys, sms ik hem mijn aankomsttijd op Gare du Nord opdat de chauffeur op tijd de auto kan voorrijden. David staat me bij de voordeur op te wachten, draagt mijn koffers naar boven en heet me welkom. „Goeie reis gehad?”

Ja, ik heb het goed voor elkaar. Want behalve dit appartement in het duurste stukje van de lichtstad, in de gouden driehoek tussen avenue George V en avenue Montaigne, heb ik nog elf andere stadsappartementen all over the world, van een penthouse in New York tot Singapore en van Istanbul tot Praag en Bangkok (met zwembad). En in elk stulpje heb ik een butler.

Alleen zijn het mijn appartementen niet. Noch mijn butlers. Of eigenlijk, toch wel een beetje, maar net niet helemaal. Ik deel ze met een paar honderd anderen, mensen die ik niet ken en ook nooit zie, maar van wie ik weet dat ze ook wel eens in mijn bed slapen. Maar dat maakt me niet uit; de huishoudsters verschonen elke dag mijn bed, poetsen het appartement, doen de was en de afwas en leggen mijn nonchalant over de stoel geworpen kleren weer netjes op stapeltjes in de kast.

Deze wereld gaat voor je open als je lid wordt van de Hideaways Club, een idee van Mike Balfour, eigenaar van ’s werelds grootste fitnessketen Fitness First (met een omzet van ruim een miljard euro per jaar). Hij startte ermee in 2007, min of meer in navolging van die andere miljardair, Warren Buffet, die met zijn Netjets al eerder een briljant idee had: waarom zou je voor een miljoen of twintig, dertig een privéjet kopen dat toch de meeste tijd ongebruikt in de hangar staat? Is het niet slimmer om voor een miljoen een zoveelste deel van een jet te kopen die je dan deelt met anderen en alleen gebruikt als je het nodig hebt?

Balfour begon eerst met de zogenaamde Classic Collection; riante villa’s, chalets, landhuizen en lodges over de hele wereld. Voor mensen die niet de rompslomp van een eigen tweede (of derde, vierde) huis willen hebben, maar wel de geneugten. Zulke huizen staan immers toch het grootste deel van het jaar ongebruikt. Inmiddels is deze collectie gegroeid tot ruim veertig bezittingen. Er is een enorm landgoed op Mallorca, een chalet in Haute Nendaz, een estate in Zuid-Afrika, Phuket, Bali, Zuid-Frankrijk, Japan enzovoorts. In elk huis hangen de handdoeken en badjassen klaar, zijn de bedden opgemaakt, staat het wastafelplankje vol met toiletspullen, is de ijskast gevuld en het zwembad verwarmd (dan wel de skikelder sneeuwvrij gemaakt). Je zou toch wel gek zijn om geen lid te worden?

Gespreid bed

Amanda Willaer (41), getrouwd met een Nederlandse advocaat, vier kinderen, lid sinds 2009, legt uit: „Voor ons is het ideaal. Met vier jonge kinderen reizen is een heel gedoe. We hebben heel wat zeperds gemaakt bij het huren van vakantiehuizen via internet. En altijd moet je bij aankomst alles nog zelf doen, inkopen, schoonmaken, enfin, gedoe. Nu kom je in een gespreid bed. En steeds ergens anders. Je kijkt op de lijst en denkt, zullen we naar Bali gaan of naar Californië? Voordeel is dat Nederlandse vakanties anders vallen dan in de meeste buitenlanden, dus als je lang genoeg van tevoren boekt – ik ben een goede langetermijnplanner – is er altijd plaats. Natuurlijk is het luxueus als je je dit kunt permitteren. Het kost inderdaad wat. Maar je inleg is veilig, want je bezit daadwerkelijk met z’n allen de gezamenlijke onroerend goedportefeuille. En je kunt het altijd weer verkopen. Het is dus geen timesharing waarbij je alleen tijd koopt en geen vastgoed.”

Een compleet aandeel in de Classic Collection – zeg maar de vakantiehuizen – kost 250.000 Engelse pond (298.000 euro), maar het kan ook goedkoper voor een abonnement buiten het hoogseizoen of met anderszins beperkingen (rond 140.000 euro).

Sinds vorig jaar is er de City Collection bijgekomen met louter stadsappartementen, gericht op een jongere, dynamischere doelgroep die vaak nog midden in het werkzame leven staat. Een aandeel daarin kost ongeveer 143.000 euro. Bij alle abonnementen komen dan nog de jaarlijkse servicekosten waaruit het onderhoud, de butlers en schoonmakers en andere lopende zaken worden betaald (afhankelijk van het abonnement vanaf zo’n 6.000 euro).

Best wel veel geld, overpeins ik, terwijl ik butler David bel op de mobiele telefoon (van het huis, gratis te gebruiken, ook intercontinentaal) om te zeggen dat hij moet langskomen om de verwarming wat hoger te zetten (ik kan het knopje niet vinden, hoewel, dat kan ik eigenlijk best maar ik heb geen zin om op te staan). Maar je koopt daarmee dan ook een hoop luxe (zoals niet uit je stoel hoeven opstaan). Natuurlijk kan er iets misgaan met je investering, zeker nu onroerend goed in het slop zit. Maar de vastgoedportefeuille van Hideaways (enkele tientallen miljoenen euro’s groot) blijkt het laatste jaar door de internationale variëteit nog in waarde gestegen ook; het verlies dat in Spanje is geleden, is meer dan goedgemaakt in Zwitserland en andere overzeese gebieden. Maar toch. Bij een organisatie met zoveel spelers heb je het zelf natuurlijk niet allemaal in handen, noch alleen voor het zeggen. Dus puur voor de belegging of uit winstbejag dan wel investering voor de oude dag is het niet de beste oplossing.

„Het is natuurlijk meegenomen dat ons bezit vorig jaar is gestegen, maar financieel rendement is niet onze eerste opzet”, zegt ook Raf Breuls, verkoopdirecteur Europa van Hideaways. „Het gaat vooral om alle bijkomende geneugten en gemakken dat mensen zich bij ons aansluiten.” Het aantal huizen en appartementen groeit gestaag. Voor de City Collection zoekt men momenteel onder meer een appartement in Amsterdam (rond 1,3 miljoen euro) en ook het aantal villa’s stijgt. Door een limiet aan het aantal leden te stellen (maximaal 1.200 voor de City Collection en 600 voor de Classic) zal de eerste inleg van de leden dus niet versnipperen.

Terwijl David een auto regelt om me naar het restaurant te brengen, struin ik het internet af op zoek naar meer van dit soort à la carte organisaties. Ik vind twee gelijkwaardige qua prijsniveau (Equity Estates en Exclusive Resorts) en nog wat spelers op een minder luxueuze hoogte, of zogenaamde deeltijdaandelen in een project bestaande uit één huis of vakantieoord. Het fenomeen is dus nog vrij nieuw en zal zich op de lange baan nog moeten bewijzen. Daarbij associëren nog veel mensen het met timesharing – wat het dus niet is – maar waarvan de nasmaak toch is blijven hangen.

Als ik terugkom uit het restaurant plof ik op de (eigenlijk niet zo heel comfortabele) Philippe Starck-bank en maak het laatste restje Chablis op. Ik sla de gele kasjmierplaid die op de bank ligt om me heen. Morgen zal ik thuis weer zelf de verwarming moeten aanzetten en de ijskast vullen. Het leven is hard.

thehideawaysclub.com