Ode aan pubers uit de jaren 80

The Breakfast Club (John Hughes, 1985)RTL 8, 20.30 – 22.30 uur

De eerste vijf minuten van de jaren-80-klassieker The Breakfast Club fungeren als de ouverture van een opera: alle thema’s die aan bod zullen komen passeren alvast de revue. Een economische vertelwijze die ook nog eens op verschillende fronten werkt. Het begint met het nummer Don’t You (Forget about Me) dat de begintitels vergezelt. Hierin zit het cruciale zinnetje ‘Tell me your troubles and doubts, giving me everything, inside and out’ – een soort samenvatting van wat de vijf tieners met ons en elkaar zullen delen.

Vervolgens een tekst van David Bowie die als motto van de film dient: „And these children that you spit on, as they try to change their worlds, are immune to your consultations. They are quite aware of what they’re going through.”

Dan horen we in voice-over het essay dat een van hen schreef in opdracht van de leraar die hen op hun vrije zaterdag liet nablijven. „U ziet ons, zoals u ons wilt zien, in de eenvoudigste termen (…). U ziet ons als brein, atleet, gekkin, prinses en crimineel.” Allemaal stereotypen die bevestigd worden door de beelden die volgen, waarin de personages een voor een geïntroduceerd worden. Ze hebben slechts één overeenkomst: vervelende ouders.

In de rest van de film worden deze stereotypen, waar de personages zelf ook in geloven, beetje bij beetje afgebroken en vervangen door mensen van vlees en bloed die meer gemeen hebben dan ze dachten. Veel meer.

André Waardenburg