Grote bomen

D e fine fleur van het Nederlandse hockey is afgedankt. Zomaar. Zonder erehaagje, zonder laatste avondmaal, zonder lauwerkrans. Nog net niet per communiqué.

De nationale ploeg heeft geen behoefte meer aan recordinternational Teun de Nooijer en aan strafcornerspecialist Taeke Taekema. Vertaal het naar het voetbal en je hebt het over de liquidatie van Mark van Bommel en Robin van Persie. Maar, zo zei bondscoach Paul van Ass: „Alleen door dit besluit kan ik mijn ploeg volledige bevrijding geven.”

Hij had het namelijk over een generatiekloof. „De verbinding in de ploeg viel daardoor weg.”

Van Ass haalde er nog even Einstein bij en bedacht ter plekke een lekke metafoor: „Als je twee heel grote bomen uit het bos weghaalt, krijgen de kleinere bomen, struiken en gewassen meer zon.”

Gewassen?

Heeft ooit iemand een gewas achter een stick zien aanhollen, laat staan een strafcorner versieren? Wat Van Ass bedoelt, is dat de twee grote bomen hem boven het hoofd waren gegroeid. Dat had hij liever niet: autoriteit in gevaar. Hij kon niet op tegen icoon noch legende. In de hem vertrouwde agrarische beeldspraak sloot hij zijn jeremiade passend af bij de beerput: „Er is een tijd van instromen en van uitstromen.”

Bondscoach?

Ik ben er nog niet helemaal uit of hockey een olympische sport is. Doe mij maar rugby; minder gezelschapsspel. Het is altijd een feest om op woensdagmiddag naar Bloemendaal te rijden. Zonovergoten complex van groene velden, dreven, clubhuizen en een woud van cabrio’s. Nergens een vrouw in een jutezak te bespeuren. Keurige dames met een zee van tijd.

Teun de Nooijer was de absolute lieveling. Hij kwam geen cabrio voorbij zonder praatje en kusje. Ook niet toen hij kalend werd en van geen oponthoud meer wilde weten.

Misschien nog voor een biertje.

De keuzeheer van Oranje voelt zich in zijn kannibalisme gesteund door bestuurs- en directieleden van de bond en ook nog door Roelant Oltmans, prestatiemanager bij NOC*NSF. Dat heb je altijd met een hockeybond: het hangt aan elkaar van ballotageslijm. Niemand waagt zich aan een afwijkende mening.

Van Ass weet zich een half jaar voor Londen 2012 verlost van een paar eigenzinnige lastpakken. Anders gezegd: van twee schaduwcoaches in het veld. Hij wil het graag alleen voor het zeggen hebben. Ook dat is hockey: er mag geen grassprietje democratie groeien in de sekte. Bij triomf in Londen mag alleen Willem-Alexander even mee het veld op. Dus ook niet de kindjes van de internationals die in het voetbal na iedere wedstrijd van Oranje om de nek van papa mogen gaan hangen.

Soms zie je een heel weeshuis langs de lijn.

Generatiekloof: het is een alom misbruikt begrip in de sport. Niemand weet nog dat Joop Zoetemelk op zijn 38ste wereldkampioen werd. In het wielrennen ben je dan eigenlijk al gepensioneerd. Voetbalcoaches maken ook graag misbruik van een imaginaire generatiekloof. Zelfs Cocu, De Boer, Stam… ineens waren ze te oud voor de basis. Halfwas dertigers, terwijl Romario op zijn 42ste nog schitterde als goalgetter. In tegenstelling tot hun larmoyante praatjes zijn coaches altijd blij als ze oudere spelers kunnen lozen.

Weg tegenmacht.

De Nooijer en Taekema voelden zich door hun schielijke verwijdering te zeer ontredderd om verbaal te reageren. Ze hielden het op een schriftelijke verklaring. Ook weer zo typisch hockey: bang dat er een vloek of aanverwante schunnigheid zou neerdwarrelen.

Een herenclub, nietwaar? Zij het met veel drank en overspel – zoals in de zwartekousenkerk.