Steeds langzamer

PopLuik: Owls

De Rotterdamse band Luik houdt zich aan een uitzonderlijk tempo: hoewel men tegenwoordig meent dat alles steeds sneller moet, speelt Luik juist langzaam. Alleen al door dat ongewone tempo hebben hun nummers een verfrissende bekoring.

Het blijft natuurlijk de vraag of langzaam ook interessant is. Zoals Lana Del Rey in haar liedje Video Games onlangs liet horen, kan een laag tempo leiden tot een sluipend effect. Dat gebeurt ook bij Luik. Luik speelt traag én licht: geen beukende ritmes om de traagheid te onderstrepen, maar vederlicht spel van gitaar, drum en zoemende basgitaar omlijsten de verwonderd klinkende stem van voorman Lukas Dikker.

De omfloerste klank van de nummers – opgenomen alsof de hele band onder een donzen dekbed stond te spelen – is betoverend, maar onder die zachte deken zijn niet veel beklijvende melodieën te ontdekken.

Uitzondering is een liedje als A Fool dat de prevelende zang op hypnotiserende manier combineert met geraffineerde echo’s en een eenzame gitaarkreet.

Luik speelt 14/1 op Noorderslag in Groningen.