Dein mee op Italiaanse veranda met Ben & Jerry's lippenbalsem

Het nieuwe vrouwenblad ‘Lis’ biedt lifestyle en mindstyle. Het oogt lekker en het biedt balsem voor de lippen en de ziel. Zolang je niet allergisch bent voor zweefteverij.

‘Is het mooi, is het lelijk, is het pakkend, is het tacky? Daar begint het eigenlijk mee. Want als iets er niet uitziet, dan denk je gelijk: ik ga even ergens anders verder kijken.” Aldus Franska Stuy, hoofdredacteur van Libelle in VPRO’s Teledoc: Aldus Libelle, dat vorige week op tv was (en nog altijd op uitzendinggemist.nl – gaat dat zien!)

Stuy houdt een nabespreking voor haar redactie, waarbij ze cijfers geeft voor artikelen en pagina’s. Ze vertelt net welke criteria ze daarvoor gebruikt. „Het begint met de eerste indruk”, zegt Stuy. Dan is het „sleur me d’r in en sleur me d’r doorheen”.

Libelle is het grootste vrouwenblad van Nederland. Stuy is een goede bladenmaakster, benieuwd welke cijfers ze aan Lis zou geven. Lis is het jongste vrouwenblad van Nederland, een „mind- & lifestyle magazine”. Ondertitel: Life IS what you make it!

Dat laatste verdient enige uitleg. Die geeft hoofdredacteur Lisette Wevers in haar voorwoord. De ondertitel van haar nieuwe blad moest Life is sweet! worden. Afgekort is dat Lis. Maar dat zou, vreesde ze, te zoet klinken voor een blad dat „ook inzichten en uitzichten wil bieden”. Toen kwam ze op een ondertitel die „wél klopte en eveneens afgekort kan worden tot Lis: Life IS what you make it! Helemaal in de geest van het magazine.” En voor wie is dat blad dan? Voor vrouwen die „de diepte in willen, maar soms lekker comfortabel aan de oppervlakte willen deinen”. Of „die hun hersens zijn, én hun hart en ziel. Die authentiek zijn, joie de vivre hebben, en een leuk, eigen en waardevol leven willen leiden.”

Lis is een soort Libelle meets Happinez. Wie allergisch is voor alles wat naar zweefteverij neigt moet het blad maar niet openslaan. Neem alleen al deze zin: „‘Ja-maar’ jij geregeld? Misschien ook tijdens de interne dialoog met jezelf? Besef dan dat dit denken in beperkingen is.”

Stuys belangrijkste vraag was: ziet het blad er mooi uit? Voor Lis geldt: ja, het ziet er heel mooi uit. Fotografie is niet revolutionair, maar wel prettig om naar te kijken. Rubriekjes zijn vrolijk-rommelig (dus over nagedacht!) vormgegeven. Papier is lekker stevig. Het blad verleidt genoeg.

En dan ga je lezen. „Als ik met mijn honden in het bos loop, voel ik me helemaal in balans en gelukkig”, zegt Judith Visser, schrijfster van 33, debuteerde met Tegengif. Ze vertelt precies wat Lis wil horen. „Ik denk altijd: je kunt beter af en toe een uur heel diep zitten, en de rest van de tijd positief zijn, dan dat je weinig emoties voelt.” In Het roer van je leven omgooien lezen we: „Stel jezelf de vragen die je het meest ongemakkelijk vindt. Het is niet de bedoeling dat je heel lang in de pijn blijft hangen, maar wel dat je erdoor gaat in plaats van er omheen.” Ga door, vertel meer! „Je kunt je leven zien als een stoel met vier poten. Elke poot staat voor een levensgebied: je sociale leven, je werk, je privéleven en je ik.”

Maar het blad bevat behalve deze mindstyle ook lifestyle. Ongelogen: Ben & Jerry’s, van dat ijs, heeft nu ook lippenbalsem. Lis vindt ’m „verslavend lekker”. En we lezen een jaloersmakend verhaal over de familie Heuvelmans, die in 2007 met drie dochters een oude boerderij in Italië omtoverde tot een „fantastische villa”. Dát willen we: wegdromen bij mooie foto’s. „Van april tot oktober leven we op de veranda. In voor- en najaar zitten we er uit de wind, in de zomer uit de zon.” Heerlijke feelgoodreportage. Lekker comfortabel aan de oppervlakte deinen.

Het is daarna fijn doordeinen in de rubriek psyche, over „stadsstress vs. groen geluk”. Karin Winkel (46) ontvluchtte met haar gezin het drukke Amsterdam, daar werden ze gek. Ze wilden naar iets rustigs, het werd Hoorn. „Veel beter voor ons jachtige stedelingen die maar doordenderen in het Amsterdamse.” Leuk voor haar, maar bah, moeten we nu twee pagina’s lofzang lezen op het groene Hoorn? Want dat deint zo lekker? Nee hoor. „Al die rust, het groen, dat water, de meeuwen, de stilte: het kon me na driekwart jaar gestolen worden.”

Ha, eindelijk iets onverwachts. Dat mocht ook wel. Want ik was een beetje in slaap gedeind.