'Wij staan per definitie altijd in de weg'

Verkeersregelaars zijn mensen in felgekleurde oranje en/of gele kleren. Ze regelen het verkeer bij infrastructurele projecten op de snelweg en in grote steden en bij festivals, dat doen ze door met hun armen te zwaaien. Of ze springen onverwachts voor je fiets, ook een methode. Ik dacht altijd dat die mensen straf hadden, maar ze blijken het uit vrije wil te doen.

Op weg naar de Horecava – er werd op me gewacht, ik fietste zo hard als ik kon – werd ik op het plein voor de RAI staande gehouden door ene Ria, een wat vierkant uitgevallen vrouw van in de veertig die plotseling voor me sprong en met haar armen zwaaide.

Ja, botsing.

„Au.”

Ik informeerde naar de knie en zei dat ze nogal onverwachts in de weg stond.

„Ja, ik ben proactief!”

Er volgde een preek.

Over De Regels.

Als iedereen over het plein voor de RAI zou gaan fietsen, werd het een zootje. En nou moest ik niet gaan schreeuwen of mopperen, want ze had een mobieltje. Een Nokia 6700.

Er kwam een collega aangerend. Hij had alles gezien. Fietsen door voetgangersgebieden was verboden. En gevaarlijk, dat was weer eens bewezen. Ik bracht in dat mevrouw ervoor was gesprongen.

De collega: „Wij staan per definitie altijd in de weg.”

We raakten aan de praat.

Ze hadden zich omgeschoold. De cursus verkeersregelaar duurde drie dagen, waarna de boel werd afgesloten met een verkeersregelpraktijkexamen. Alle twee met hoge cijfers, zij zelfs cum laude, want dat kon ook. Daarna hadden ze hun lichtgevende uniform en veiligheidsschoenen gekregen. Het was ongevaarlijk werk: zij had een keer een blauwe plek opgelopen door een autospiegel, toen had ze de mobiele telefoon gebruikt.

Ze ging haar Nokia niet gebruiken.

De collega ook niet.

Als ik had gescholden, was dat wel gebeurd, want ze hadden een hekel aan agressie tegen hulpverleners. Ik wist niet dat verkeersregelaars hulpverleners waren, maar dat was wel zo, want dat hadden ze op de cursus verteld.

De collega: „Je helpt mensen in het verkeer, dan ben je dus hulpverlener.”

Het verschil tussen echte verkeersregelaars en ‘amateur-verkeersregelaars’ kwam ter sprake. Amateur-verkeersregelaars waren verkeersregelaars zonder verkeersregelaarsdiploma, je zag ze vaak bij evenementen.

„Vrijwilligers zijn vaak heel erg eigen-evenement-gericht. Ze hebben geen oog voor de overlast die door het evenement voor verkeersdeelnemers ontstaat.”

Amateur-verkeersregelaars zag je ook nooit voor fietsen of auto’s springen, dat was meer iets voor de profs die er een opleiding voor hadden gehad. De vrouw zei dat ze het alleen deed als er verder niets te regelen viel.

„Ik haat lummelen.”

Marcel van Roosmalen

Renske de Greef is tot 16 januari met vakantie. Marcel van Roosmalen vervangt haar dagelijks op deze pagina.