Naar de Winnaarslunch

Aan het begin van elk nieuwe jaar ontvangt een mens de hartelijkste brieven. Voorspoed, gezondheid, succes, het kan niet op. Waarom gaan we niet het hele jaar met al die aardigheid door?

Tot de opvallendste brieven die ik mocht ontvangen, behoorde die van mijn pensioenfonds. „Geachte heer, mevrouw”, schreven ze mij (ik ben overigens nog niet androgyn), „Allereerst wensen wij u een voorspoedig 2012 toe. Wij hopen dat u in goede gezondheid van uw pensioen kunt blijven genieten.” Maar al in de volgende zin deelden ze mij mee dat mijn pensioen vanaf januari 2012 niet meer verhoogd zal worden. „Zoals het er nu uitziet, houdt uw pensioen de prijsontwikkeling de komende jaren echter niet bij.”

Al begrijp ik weinig van de situatie rond de pensioenen, ik weet er inmiddels genoeg vanaf om mijn pensioenfonds aan te raden voortaan zo’n nieuwjaarsbrief anders te beginnen: „Hoe graag wij u ook een voorspoedig 2012 zouden wensen, wat betreft onze pensioenen zit dat er echt niet in. Sorry, luitjes! Wij hopen dat dit vooruitzicht uw gezondheid niet zal schaden.”

Ik zat nog beteuterd naar deze brief te staren, toen mijn vrouw opgewekt met een andere brief begon te zwaaien. „Ik ga hoogstwaarschijnlijk 100.000 euro winnen”, zei ze.

Boven de brief stond in vette kapitalen haar naam met de toevoeging: „U heeft het gered. 99% van de Nederlanders, inclusief 99% uit de provincie Noord-Holland zijn niet gekwalificeerd voor dit aanbod en ontvangt binnen enkele dagen geen opvallende oranje envelop. Uw envelop kan een winnend nummer bevatten dat u de hoofdprijs van 100.000 euro kan opleveren.”

Even verderop: „Uw naam staat op onze lijst met mogelijke Hoofdprijswinnaars. Dat is behoorlijk groot nieuws, want nu u uitgenodigd bent voor de winnaars selectie procedure, verkeert u in een bevoorrechte positie.”

Ik vroeg me onwillekeurig af waarom niet ik, maar mijn vrouw deze brief had gekregen. Dachten ze soms dat ik een riant pensioen genoot? Maar ik liet me niet door mijn jaloezie uit het veld slaan en feliciteerde haar, vooral nadat mijn oog op de volgende alinea was gevallen:

„Een van mijn leukste taken als Manager Prijzenfestijnen is het verwelkomen van onze winnaars in Amsterdam tijdens een bijzondere Winnaarslunch. Veel van onze vorige winnaars stelden dit extra privilege zeer op prijs en we hopen dat u dat ook doet. Als u de winnaar bent, zult u bij u thuis met een limousine worden opgehaald en naar ons hoofdkantoor in Amsterdam worden gebracht. Nadat u kennis heeft gemaakt met enkele medewerkers van Reader’s Digest neem ik u mee naar een luxe restaurant in de omgeving van Amsterdam voor een onvergetelijke Winnaarslunch.”

Was ondertekend door Susan de Groot.

Het was duidelijk: als dit ging gebeuren, kon 2012 niet meer kapot. Alleen al het vooruitzicht! Ik zag een limousine voor onze woning stoppen, een jonge vrouw met blonde, wapperende haren stapte uit. Susan de Groot. Zij zwaaide met een exemplaar van Reader’s Digest (Het Beste), het mondiale maandblad dat ik nog kende uit mijn jeugd toen mijn vader het las. Mijn vrouw stapte in en reed de 100.000 euro tegemoet.

Limousine. Ik werd alleen blij van het woord. Susan de Groot verbaast zich onder haar brief dat zoveel mensen elk jaar deze kans negeren. „Wat jammer! Waarom zou iemand 100.000 euro contant willen weggooien?” Maak je geen zorgen, Susan, mijn vrouw komt eraan.