Lachen met die maffe Russen

The Darkest Hour. Regie: Chris Gorak. Met: Max Minghella, Emile Hirsch, Olivia Thirlby.In: 71 bioscopen.

Twee jonge web-entrepreneurs komen terecht in Moskou, waar ze getuige zijn van een invasie van onzichtbare buitenaardse wezens die zich via elektromagnetische velden verplaatsen en iedereen tot stof verpulveren. Met twee jonge vrouwen in hun kielzog proberen ze het er levend vanaf te brengen, daarbij geholpen door een stel maffe Russen; als je deze film moet geloven zit er aan elke Rus wel een steekje los.

Hoewel The Darkest Hour scènes bevat waarin bekende Moskouse locaties te herkennen zijn, zoals het Rode Plein en de brug van de Patriarch, is de hoofdreden dat de film zich in de Russische hoofdstad afspeelt niet filmisch, maar heel prozaïsch: hij werd geproduceerd door de Russische filmmaker Timur Bekmambetov, maker van blockbusters als Night Watch, Day Watch en Wanted. Bekmambetovs vaste acteur Dato Bakhtadze, een ster in Rusland, speelt een grappige bijrol als een soort Russische Mad Max – gezeten op zijn paard overziet hij stoïcijns het slagveld en prevelt hij met een onnavolgbaar Slavisch accent stoere oneliners. Lachen, die Russen!

The Darkest Hour werd gefilmd in 3D, wat nauwelijks iets toevoegt, maar wel een inmiddels bekend probleem oplevert. Dat is niet knallende hoofdpijn, maar duisternis – wat wil je ook met zo’n titel: nomen est omen. 3D maakt een film per definitie donkerder, met vaak tamelijk modderige kleuren in scènes die zich ’s nachts afspelen.

Dat zou nog niet echt een ramp zijn, als het scenario niet zo ongeïnspireerd was. De personages laten je uiteindelijk koud – laat ze maar lekker tot stof wederkeren.