Happy Birthday

‘Als Facebook verdwijnt, weet ik niet meer wanneer mijn vrienden jarig zijn!’ Die kreet komt uit de trailer van de fictieve The Social Network 2 en is een vrij negatieve benadering van een zoetsappig ritueel op Facebook: de jarige volledig onderdompelen in een vloedgolf aan felicitaties. Sinds het laatste redesign van Facebook kost het feliciteren van een vriend je 1) een klik vanaf de News Feed, 2) het schrijven van een wens en 3) een ram op de return-knop. ‘HB’, schrijven sommige mensen dan, wat inderdaad staat voor Happy Birthday. Of, zoals bij mij afgelopen week: ‘HB EJP!’

De Facebooketiquette schrijft voor dat de jarige vervolgens alle felicitaties ‘liked’. Dat gaat in het nieuwe design van Facebook minder gemakkelijk. Vroeger stonden die berichtjes onder elkaar, in de nieuwe timeline moet je ze één voor één openen. Tough love voor de jarige.

Omdat de meeste Facebookers tegenwoordig elke kennis te vriend hebben – dat komt dan weer door die goede Friend Suggests – lijkt het heel wat, die lawine aan felicitaties. Maar wie zoals ik aan het rekenen slaat, komt tot een ontnuchterende constatering. Van al mijn vrienden heeft slechts 10 procent de moeite genomen me te feliciteren. 1 op 10! Die andere negen zal het een zorg zijn of ik een fijn 27ste levensjaar heb. Heb ik wel aardig genoeg gedaan, het afgelopen jaar? Waar is de tijd gebleven dat je netjes de verjaardagskalender afwerkte? U begrijpt, ik was een emotioneel wrak, zo tegen het einde van mijn verjaardagsfeest.

Totdat ik mijn eigen felicitatiegedrag ging analyseren. Ben ik een trouwe feliciteerder? Als het op mijn vrienden – naar de definitie uit het vorige millennium – aankomt: ja. Soms zelfs met een telefoontje. Als het op mijn Facebookvrienden aankomt? Totaal niet. Met jaloezie kijk ik naar de systematische Facebookfeliciteerder. De overattente persoon die elke Facebookvriend verblijdt met een wens – je kent ’m wel. Bij mij is het een kwestie van serendipiteit. ‘He, dat is toevallig, die jongen met wie ik zes jaar geleden achter de bar stond is jarig, even wat gezondheid toewensen!’ Ik ben dus net zo laks als die acteur uit The Social Network-trailer, maar put genoeg hoop uit de weinige wensen die ik wel schrijf. De jarige is na zo’n felicitatie blij, ik heb door die attente daad wat endorfine in m’n hoofd en zo heeft iedereen een iets fijnere dag. Laten we daar gewoon van genieten, nu het nog kan. Want over een paar jaar is iedereen gewend aan zo’n felicitatie-eruptie en moeten we om enige reactie los te krijgen, elkaar weer allemaal papieren kaarten sturen.