Gegoochel met miljoenen

Een conflict rond miljoenen van Telfort kreeg onlangs een onverwachte wending.

Een getuige moet 30 miljoen aan zijn oude ‘makkers’ betalen.

Het is hét grote risico van de Postcodeloterij. De winnaars wonen altijd naast mensen die niet hebben meegedaan. En als de hoofdprijs valt, proberen sommige buurmannen die buiten de boot vallen soms alsnog een deel van de winst op te eisen. Ze hadden andere keren toch altijd wél meegedaan?

Zo gaat het ook in een nu al jaren slepend conflict rond private-equitymaatschappij Greenfield Capital uit Naarden. Tussen 2002 en 2006 is het ict-fonds van Greenfield – Nethave – uitermate succesvol. Het fonds maakt in een paar jaar tijd drie grote klappers. De verkoop van de telecombedrijven Telfort en Enertel en televisiestation Canal Plus levert in een paar jaar tijd bijna een half miljard euro op.

Dat komt ten goede aan de partners van Greenfield en aan enkele tientallen vermogende particulieren, onder wie ondernemersfamilie Mol (Volmac, LostBoys) en investeerder Marcel Boekhoorn. Twee investeerders grijpen naast de pot met goud: Clemens Vehmeijer (nazaat van de medegrondleggers van het Vendex-concern) en Peter Vervest (consultant en hoogleraar telecommunicatie aan de Erasmus Universiteit). De twee zijn in 1999 nauw betrokken bij de oprichting van Nethave – Vehmeijer committeert zich voor 5 miljoen gulden, verdeeld in vier gelijke tranches, en Vervest wordt lid van de investeringsadviescommissie – maar besluiten vanaf eind 2002 niet mee te doen aan de laatste, vrijwillige investeringsronde van omgerekend nog eens 1,25 miljoen gulden. Niet lang daarna stapt Nethave in de meest lucratieve investeringen uit zijn geschiedenis: 40 procent in Telfort (juni 2003) en 35 procent in Canal Plus (augustus 2004).

Al in november 2003 verkoopt Nethave zijn Telfort-belang aan investeerder Boekhoorn. Voor 157 miljoen euro, ruim twintig maal de inleg. In dezelfde transactie neemt Nethave een belang van ruim 23 procent in het investeringsvehikel waarmee Boekhoorn Telfort overneemt. De echte klapper moet dan nog komen.

In juni 2005 weet Boekhoorn Telfort voor ruim 1 miljard euro door te verkopen aan marktleider KPN. Nethave maakt voor de tweede maal een vette boekwinst op de investering in Telfort: ruim 182 miljoen. In dezelfde maand verkoopt Nethave zijn belang van 35 procent in tv-station Canal Plus aan kabelexploitant UPC. Boekwinst: 73 miljoen euro.

Zo heeft Nethave in twee jaar tijd op twee aanvankelijk bescheiden participaties ruim 400 miljoen euro verdiend. Het fonds uit Naarden is voor even het meest succesvolle Nederlandse private-equityfonds.

Het feest in Naarden wordt een half jaar later ruw verstoord. D-Age BV, het gezamenlijke investeringsvehikel van de familie Vehmeijer en hoogleraar Vervest, laat in december 2005 beslag leggen op tegoeden van Nethave ter waarde van 130 miljoen euro. Reden: D-Age claimt recht te hebben op een kwart van de winsten op Telfort en Canal Plus en de potentiële winst in een tweede telecombedrijf: Enertel (dat Nethave in 2006 met een bescheiden winst van 6,4 miljoen verkoopt).

Vehmeijer en Vervest beroepen zich op een afspraak die zij in 1999 hebben gemaakt met Greenfield-oprichter en toenmalig directeur Floor Mouthaan. Die bevestigt desgevraagd deze ‘co-investeringsafspraak’ in een notariële akte. Op basis van dat document kent de rechtbank Utrecht eind 2007 een deel van de vorderingen aan D-Age toe. Nethave moet het winstdeel uit tv-zender Canal Plus betalen: 18,2 miljoen euro. Alleen bij die investering had Vervest volgens de rechter op tijd te kennen gegeven dat hij en Vehmeijer wilden participeren. Bij de proposities voor Telfort en Enertel had hij zijn hand te laat opgestoken.

Beide partijen gaan in hoger beroep. D-Age wil meer, Nethave wil niets betalen. Eind 2008 komt met moeite een schikking tot stand, met name omdat de aandeelhouders van Nethave geen zin hebben in weer een langdurige procedure. Zij willen geld zien, geld dat nog altijd is beslagen door D-Age. Nethave betaalt nog eens 11,8 miljoen.

Maar dan, in januari 2009, ontdekt Nethave dat opponent Vehmeijer – anders dan hij had beweerd – geld heeft betaald aan oud-directeur Mouthaan. Op de dag dat hij zijn verklaring over het ‘co-investeringsrecht’ van D-Age bij de notaris had laten vastleggen, ontvangt hij 300.000 euro van een andere vennootschap van Vehmeijer. Later nog eens 3 ton. Nethave vermoedt dat Mouthaan in ruil voor zijn gunstige getuigenis beloond is. Omkoping wil Nethave niet in de mond nemen, maar: „We geloven dat Mouthaan als getuige op zijn minst is beïnvloed”, zegt advocaat Gerjanne te Winkel van Nethave.

Het investeringsfonds vernietigt eenzijdig de bereikte schikking en vordert de reeds betaalde 30 miljoen euro terug. Niet alleen van de voormalige participanten Clemens Vehmeijer en Peter Vervest, maar ook van oud-directeur Floor Mouthaan.

Vehmeijer en Vervest verweren zich voor de rechter – maar laten via hun advocaten nu weten geen toelichting te willen geven. Mouthaan kiest er op aanraden van zijn adviseurs voor om zich niet bij de rechtbank te verdedigen. „Dat heeft me nu genekt”, zegt hij misnoegd. De rechtbank heeft de vorderingen tegen Vehmeijer en Vervest niet toegewezen, maar die tegen Mouthaan wél. Hij dient 30 miljoen euro aan zijn „oude makkers” te betalen. „Terwijl ik dat geld nooit heb ontvangen. Dat zit echt bij D-Age.” De man die tegenwoordig een vastgoedmaatschappij drijft, heeft besloten nu wel verweer te zullen voeren. „Ik ga in hoger beroep en heb daar vertrouwen in. De claim van Nethave berust op onjuiste veronderstellingen. Ik heb geen meineed gepleegd en ben niet omgekocht.”