Waarom zijn vrouwelijke bands zeldzaam?

Er zijn maar weinig bands die uit vier of meer vrouwen bestaan, valt Lerrie Grooten uit Nijmegen op. Waarom zijn er bijna geen vrouwelijke bands in de pop of rock?

Zingen, musiceren en dansen, daar heb je durf voor nodig. Een verfijnde motoriek. Fitheid. Het is de perfecte strategie voor een mannelijke muzikant in het proces van seksuele selectie. Hij musiceert om vrouwen aan te trekken. Dat doet hij al honderden jaren. Bij voorkeur rond zijn dertigste, in de bloei van zijn leven: dan is de mannelijke muzikant muzikaal het meest productief. Aldus de evolutionair psycholoog Geoffrey Miller, geciteerd door Tom ter Bogt, cultuurpsycholoog en bijzonder hoogleraar popmuziek.

Het ligt dus niet aan Lerrie dat ze alleen Warpaint en Those Dancing Days kent, qua vrouwelijke bands. Want ook al kan muziekjournalist Alex van der Hulst er nog wel een paar opsommen – op Eurosonic Noorderslag deze week staan bijvoorbeeld Razika en Roccoco – hij geeft toe dat ze in de minderheid zijn. De popmuziek is conservatief, zegt hij. „Mensen willen dat het lijkt op de bands van vroeger. Twee gitaren, een drummer, een zanger. Mannen.”

Een uitzondering is de punk, weet Van der Hulst. Hij noemt: The Slits, Runaways, L7, Babes In Toyland. „Misschien omdat punkvrouwen geëmancipeerder zijn. En omdat de drempel om eraan te beginnen niet zo hoog is: punkmuziek is niet moeilijk om te spelen, dus je kunt het makkelijker uitproberen.”

De vrouwelijke bands die er zijn, worden zelden erg groot. Dat komt, denkt Ter Bogt, doordat de muziekindustrie een mannenbolwerk is. „Kennelijk is het voor vrouwen moeilijk om daarin een positie te veroveren. In de Top 2000 waren vrouwen ook zeer ondervertegenwoordigd.”

Goed, het publiek wil graag mannen. Maar willen vrouwen zelf niet in een band? Vrouwen, merkt Van der Hulst, gaan popmuziek na verloop van tijd kinderachtig vinden. En je moet er ook maar zin in hebben, zegt Ter Bogt: „Willen vrouwen wel slepen met apparatuur, slapen in ranzige hotels en doorzakken tot ze erbij neervallen?” En wat te denken van de „doodordinaire hoge drempel” voor een lange vrouwelijke carrière in de muziek? „Het krijgen en verzorgen van kinderen laat zich moeilijk combineren met een leven on the road.”

Anne Dohmen