Ontheemde horrorwereld van Dope D.O.D.

Dope D.O.D. gebruikt fantasie als rebellievorm tegen entertainmentindustrie.

De groep staat dit weekend met rauwe hiphop op Eurosonic en Noorderslag.

Rapgroep Dope D.O.D. komt uit Groningen. Maar dat zou je niet zeggen. Je hoort het niet aan het accentloze, neutrale Engels van de drie rappers. Of aan het fantasievolle horroruniversum dat ze met hun hiphopmuziek optrekken. En je ziet het al helemaal niet aan hun onheilspellend vormgegeven clips, waarin ze het puin in een Groningse afbraakbuurt en de weilanden in de buurt gebruiken als een mystiek sciencefiction-decor waaruit de realiteit zoveel mogelijk is weg gefilterd.

De muziek en clips van Dope D.O.D. zuigen luisteraars en kijkers mee in een gemystificeerde, verlaten wereld die gebouwd is op de rokende resten van een volgens de rappers volledig vastgelopen entertainmentindustrie. De rappers uit Groningen geloven dat fantasie de meest effectieve vorm is van rebellie in een samenleving waarin „MTV de hele dag geacteerde reality-soaps programmeert”; „alleen remakes van remakes verschijnen” en „politici het liefst willen dat we tv kijken en stoppen met nadenken”.

Illustratief is What Happened, het doorbraaknummer van Dope D.O.D. Het is een grimmig hiphopnummer met rauwe dubstepbaslijn waarin de rappers zichzelf, met referenties aan cyborgs, Vincent van Gogh, stapels lijken en Jay-Z (Never turn on the tv so I don’t know who Jay-Z is), neerzetten als artiesten die bewust buiten mainstream en maatschappij hun pad uitstippelen. De op internet bijna vijf miljoen keer bekeken videoclip zit barstensvol vervreemdende effecten. Het is een zombiefilmvariant van archetypische rapvideo’s uit de jaren negentig; een roedel losgeslagen hardcore hiphoppers doolt met bezeten blik en uitzinnige gebaren door een apocalyptische achterbuurt.

Horror is in beeld en tekst een belangrijke inspiratiebron voor de groep. „Ik hou van horrorfilms als Paranormal Activity of Tales From The Crypt uit 1972 met een moordende maniak in een kerstmanpak”, vertelt rapper Jay Reaper (23) van Dope D.O.D. met een enthousiaste grijns in koffiezaak Starbucks op het station van Groningen. „Vooral van films die je bang maken en die je de emoties laten voelen die je als kind ook voelde: dat gevoel dat je in een fantasiewereld zit die misschien ook echt is.”

Voor hun eigen werk creëerden de rappers, samen met kunstenaars en clipmakers, bewust een ontheemde fantasiewereld. Met daarin de rappers als karakters uit een door de Sex Pistols geïnspireerde underground graphic novel: Jay Reaper, Skits Vicious en Dopey Rotten. Het is een wereld die internationaal aanslaat; de Groningse rapgroep toerde afgelopen najaar op verzoek van voorman Fred Durst door Europa met de Amerikaanse raprockers Limp Bizkit en door de VS met rockgroep KoRn. En op eigen houtje trokken ze langs zalen in Oost-Europa en Rusland.

Ze houden van hiphop omdat het een verhalende cultuur is, vertellen de rappers van Dope D.O.D, terwijl ze in de koffiezaak met zijn drieën naast elkaar op een leren bank zitten met mokken koffie voor zich, met hun grote jassen aan en mutsen en petjes nog op.

Skits Vicious (24): „In veel hiphopcrews kijken rappers bij elkaar af en willen ze allemaal hetzelfde zijn. Maar wij hebben alle drie juist een unieke stijl. In de jaren negentig had elke rapper, van Redman tot Snoop Dogg tot Ol’ Dirty Bastard, een eigen persoonlijkheid. Het waren characters. Het was geen: ‘Ik zit aan tafel, ik eet een stroopwafel, buiten is er hagel en ik bijt op mijn nagel.’ Dat kan iedereen... Bij echte rappers zit de soul erin, een verhaal met gevoel.”

De rapgroep ontstond een jaar of tien geleden, toen de afzonderlijke leden rondhingen op straat in Groningen, voor een coffeeshop waar ze vanwege hun leeftijd nog niet in mochten. Jay Reaper: „Daar wachtten we dan tot er iemand langskwam die voor ons wiet kon halen.” Ze raakten aan de praat, bleken van dezelfde soort rauwe hiphop te houden en lieten elkaar raps horen. Ze rapten in het Engels, wat toen al steeds meer een unicum werd in de Nederlandse rapscene. Maar Engels bleek van alle drie de moedertaal en dat schiep een band; de rappers hebben wortels in Zimbabwe, Zambia en Engeland.

Eind 2009 werd de rapgroep derde in de hiphop/r&b-finale van De Grote Prijs van Nederland; daarna verdween de groep uit de schijnwerpers om zorgvuldig aan de presentatie van het debuut te slijpen. Hun rappende karakters, die zo uit Batman’s Gotham City lijken te zijn geplukt, werden via internet met korte filmpjes geïntroduceerd. Na het online succes van What Happened verscheen eind vorig jaar het debuutalbum Branded met daarop een duistere mix van hiphop, grime en dubstep, en verwijzingen naar horrorfilms, popcultuur, geschiedenis en sciencefiction.

Het is de nadrukkelijk niet aan tijd en locatie gebonden, fantasievolle benadering die de groep internationaal vleugels lijkt te geven. Dopey Rotten (27): „Het heeft weinig zin in elke video ‘Groningen’ te roepen wanneer je Engels rapt.” Jay: „We zijn Dope D.O.D; we zijn niet van deze planeet.” Weer die grijns: „De duivel heeft ook geen nationaliteit.”

In 2011 verzamelden ze hun eerste internationale rockanekdotes. In Duitsland, waar ze samen met Fred Durst diens wereldhit N 2 Gether Now speelden voor tienduizend man. In de Verenigde Staten „waar de kakkerlakken in de motels steeds groter werden hoe meer we naar het zuiden reden.” En in IJsland waar „de wiet tien keer groener en vetter is dan hier”; de „voorste rij fans het hek voor het podium kapot brak” en ze zich even verloren in hun rocksterrendom.

Skits: „Ik schopte dronken tegen deuren om vloeitjes te vragen en Dopey en Jay waren zo ver heen dat ze met elkaar op de vuist gingen in de kleedkamer.” Dopey: „Toen zag je mensen wel kijken: ‘Whoa, zitten die bij elkaar in de crew?’ Maar meestal is toeren gewoon hard werken, hoor, en zorgen dat je elke dag fit bent voor het volgende optreden.”

Hun woonplaats, de stad die ze in hun fantasiewereld de naam ‘Ghosttown’ hebben gegeven, klinkt wel terug in hun muziek. Het grimmige industriële geluid van Dope D.O.D. is nauw verwant aan dat van andere populaire acts uit Groningen, zoals het internationaal succesvolle drum-’n-bass-collectief Noisia. Eerder dit millennium was het Zwolle dat met acts als Opgezwolle, Kubus, Typhoon en anderen, de nationale scene overspoelde met een stijl die zich los van de Randstad ontwikkelde. Nu gooit Groningen hoge ogen.

„Het helpt wel dat je hier op een soort eiland zit”, zegt Dopey Rotten. „Je focust je daardoor op je eigen ding. Voor een kleine stad hebben we best een grote scene met een heel eigen, ruige sound.” Skits Vicious: „Noisia is de grondlegger van dat geluid in Groningen. Je ziet nu veel Nederlandse rappers over grime en dubstepritmes rappen, maar bij ons blijft het hiphop. We gebruiken wel de wobble bass uit dubstep, maar verder is het ritme net zo hiphop als alle andere hiphop.”

Skits Vicious: „Ik ben wel pissed off over het ongeloof dat we vanuit Groningen zo ver konden komen. Maar ik ben ook trots. Wij zijn het bewijs dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt, maar wat je ermee doet.” Ook de komende maanden staat de agenda van Dope D.O.D. vol met internationale optredens, waarin de groep „de wereld kan laten zien dat in Groningen niet alleen boeren wonen”.

Festival en clip

Donderdag verschijnt van Dope D.O.D. de videoclip bij het nummer Gatekeepers. Dit weekend treden ze op tijdens Eurosonic en Noorderslag in Groningen. Kijk voor meer informatie op dopedod.com.