Ik was redacteur wetenschap

„Toen ik zestien jaar geleden een baan kreeg bij NRC Handelsblad juichte ik. Toen ik acht jaar geleden als econoom naar de wetenschaps-redactie kon overstappen, balde ik mijn vuist van vreugde.

„Schrijven is mooi. Je kunt overal je neus in steken. Elke vraag mag je stellen. Een Nobelprijswinnaar krijg je zomaar aan de lijn.

„Toch kan het werk iets routinematigs krijgen. Als journalist moet je vlot en voor een breed publiek verhalen maken, over steeds weer een nieuw onderwerp. Je werkt zo snel dat je veel van de vergaarde kennis onmiddellijk weer kwijtraakt.

„Ik besloot: het is tijd voor iets nieuws. Weg van de pc. Praten in plaats van schrijven. Contact met mensen, kinderen, met wie ik een band kan opbouwen.

„In een flow sprak ik vorig jaar met de directeur op de basisschool van mijn dochters. Of het onderwijs iets voor mij zou kunnen zijn? Of ‘zij-instromers’ nog bestonden? Toen ging het snel. Ik trof een lid van de hoofdredactie bij de koffie-automaat. Of ze even tijd voor me had? Een half uur later vroeg ik of ik gebruik kon maken van een lopende vertrekregeling. Dat kon. En ik mocht blijven schrijven, ook voor de krant.”

Ik ben leraar basisonderwijs

„Aan de Haagse Hogeschool ben ik in opleiding als leraar basisonderwijs. Na de zomervakantie heb ik stage gelopen in een pittige groep 8 in Voorschoten. Je leert snel als je voor de klas staat. Twaalfjarigen gaan direct muiten als ze je niet snappen. Niet bij al je verhalen hangen ze aan je lippen.

„Het is mooi te merken dat je een klas met de juiste toon en aanpak wél in de klauwen kunt krijgen. Om tussen 22 jonge, brutale, vrolijke, gekke kinderen te staan, is precies zo leuk als ik had gedacht. Het afscheid van mijn eerste stagegroep viel me vorige maand zwaar.

„Deze maand stap ik over naar de middenbouw. Als ik mijn examens haal en me in een derde stageperiode ook tussen de kleuters weet te redden, sta ik volgend jaar na de zomer bevoegd voor de klas.

„Frustraties van het lerarenvak heb ik intussen ook al ervaren. Moeilijke ouders. Kinderen die denken dat ze het tóch niet kunnen. Regels en eisen van de overheid die over juffen en meesters heen rollen.

„Gelukkig kan ík erover schrijven en dat ga ik ook doen. Het is mooi een hoogleraar pedagogie te confronteren met ervaringen die je ’s ochtends voor de klas hebt opgedaan. Ik word een schrijvende schoolmeester.”

Deze rubriek gaat over mensen die het roer in hun leven radicaal hebben omgegooid. Deed u dat onlangs en wilt u op deze plek staan? Stuur een mail naar mensen@nrc.nl