Geholpen door zijn drie 'Girls'

Alle presidentskandidaten in de VS worstelen met de vraag of ze hun familie moeten gebruiken in de campagne. De mooie Huntsman Girls steunen hun vader.

Ze heten Liddy, Abby en Mary Anne. Ze zijn jong, en mooi. En gelet op het aantal fotografen voor wie ze poseren, zijn ze deze avond een grotere sensatie dan hun vader, presidentskandidaat Jon Huntsman. De Republikein heeft zojuist zijn speech afgerond voor circa 500 aanhangers in het oude gemeentehuis van Exeter, New Hampshire. Hij geeft handtekeningen en interviews, geroutineerd en zakelijk. De dochters, twintigers, nemen de tijd voor fotosessies, vliegen bekenden om de hals en vangen de aandacht.

Jon Huntsman staat in peilingen vaak op een van de laatste plekken. In de voorrondes van Iowa deed hij vorige week niet eens mee. Alles heeft hij gezet op New Hampshire, waar de oud-gouverneur van Utah hoopt te profiteren van de relatief gematigde kiezers. Als een van de minst kansrijke kandidaten vecht Huntsman om iedere seconde zendtijd. Maar hij is inventief. Zijn vrouw Mary Kaye en drie van zijn zeven kinderen krijgen alle gelegenheid om campagne te voeren in New Hampshire. Mary Kaye krijgt het woord in zaaltjes, en praat de pers bij als haar man een werkbezoek aflegt. „Zo doen we dat het liefst, gezamenlijk, als familie. ”, zegt ze tijdens een bezoek van haar man aan een bakkerij, eerder op de dag. „We vallen soms diep naar beneden, soms klimmen we ver omhoog, maar we doen het altijd samen.”

Met name de Huntsman Girls, zoals ze genoemd worden, vallen op. Op Twitter (@Jon2012girls) geven ze zonder al te veel nuance commentaar op de campagne, waarvoor ze net als hun vader kriskras door de kleine staat rijden. Tijdens een debat waar Huntsman dit weekend aan meedeed, twitterden ze: „Ze hebben allemaal een kikker in de keel. Haal even wat water en honing!” En: „Vrouw is in slaap gevallen op de eerste rij.”

De deuren gaan opeens overal open voor Huntsman: Vogue, The New Yorker en vele internetmagazines besteedden aandacht aan de Huntsman Girls. „Iedere presidentskandidaat heeft moeite jonge mensen te bereiken, of mensen buiten de politiek. Wij kunnen dat gat overbruggen”, zegt dochter Abby Huntsman.

Abby Huntsman, slank, donker haar, zegt dat het nooit een vooropgezet plan was om actief campagne te voeren. „We begonnen een Twitter-account om onze vrienden op de hoogte te houden van de campagne. Toen het opgepikt werd door de media, zijn we ermee doorgegaan.” Abby Huntsman (25), de een na oudste van de zeven kinderen, werkte als pr-adviseur in New York en zag de mogelijkheden. „Als familie kun je iets toevoegen aan het verhaal dat onze vader vertelt. Hij wil Amerika samenbrengen. Wij kunnen dat illustreren door te vertellen hoe hij ons samenbracht als we ruzie hadden.”

Er zijn presidentskandidaten die, zoals het vroeger meestal ging, hun familie inzetten als decorstuk. Mitt Romney laat zich tijdens zijn campagnebijeenkomsten vergezellen door zijn vrouw en vier zoons die sterk op hem lijken. Zijn vrouw Ann mag een paar aardige dingen over hem zeggen, maar de kaken van de zoons blijven strak op elkaar. Zoon Matt Romney maakte vorige week een grap over het geboortecertificaat van president Barack Obama. Wie dit thema aansnijdt, Donald Trump kan erover meepraten, is kanonnenvoer voor Obama. Matt Romney bood meteen zijn excuses aan, tot opluchting van de campagnestaf. Sindsdien worden de zoons uit de buurt van de pers gehouden.

Ook de dochters van Huntsman hebben hun uitglijders gemaakt. „We laten ons nu eenmaal niet regisseren”, zegt Abby Huntsman. Ze maakten filmpjes waarin ze de tegenstanders van hun vader belachelijk maakten. Het begon ludiek, met een parodie op een clip van Herman Cain, waarin een rokende man met een hangsnor te zien was. De dochters plakten snorren op en bliezen geen rook, maar zeepbellen naar de camera. Hierop volgde een single met onvriendelijke teksten aan het adres van de kandidaten. „Ze zijn allemaal één grote circusact”, zingen de zussen. Het campagneteam van Huntsman distantieerde zich van het lied, en sindsdien lijken de zussen iets meer in het gareel te lopen.

Juist vanwege deze onvoorspelbaarheid kiezen risicomijdende kandidaten ervoor hun familieleden niet het woord te geven. In de campagnes van 2008 worstelden de Democratische kandidaten Barack Obama en Hillary Clinton met hetzelfde probleem. Michelle Obama’s licht sarcastische toon werd als een risico beschouwd. Het team van Hillary zat met Bill Clinton, die met de ervaring van twee presidentsverkiezingen van zijn teksten afweek en Obama hard aanviel. Hij werd pas ingezet toen het voor de campagne al te laat was.

Hetzelfde probleem kent de libertaire Ron Paul, die de minste opsmuk in zijn campagne gebruikt. Paul zet zijn familie niet in, op één lid na: zijn zoon Rand Paul, 48, senator uit Kentucky. Waar Ron is, is Rand. En waar Ron iets zegt dat de pers naar zijn smaak uit de context rukt, zal Rand dat via boze telefoontjes corrigeren. Rand Paul heeft een goede reputatie in de radicale Tea Party-vleugel, en wordt door sommigen als een informele leider in die beweging gezien. Het maakt Ron Paul, bewonderd én gewantrouwd door conservatieven om zijn rechtlijnigheid, acceptabeler voor Tea Party-stemmers.

Toen Ron Paul in opspraak raakte door e-mails met een racistische lading die tientallen jaren geleden in zijn naam verspreid werden, belde Rand Paul met de conservatieve talkshow van Sean Hannity. „Ik ken mijn vader, hij is geen racist.” Rand Paul stond vlak achter zijn vader toen die derde was geworden tijdens de voorronde in Iowa. Waar de kandidaat een optimistisch verhaal hield, stond het gezicht van Rand op onweer. Binnen de partij wordt er vaak rekening mee gehouden dat Rand – net als zijn vader in de jaren tachtig – een carrière begint als onafhankelijk politicus. De Huntsman Girls ambiëren geen politieke carrière, zeggen ze.