Film over Thatcher is veel te negatief

De makers van de film The Iron Lady zetten Margaret Thatcher neer als oude, demente vrouw. Deze keuze doet groot onrecht aan haar briljante carrière als politica, schetst Hans Wiegel.

De film The Iron Lady, over het leven van de Britse oud-politica Margaret Thatcher, met in de hoofdrol Meryl Streep, heeft heel veel negatieve reacties opgeroepen. Niet jegens de fameuze actrice, maar vanwege de wijze waarop Thatcher in de film wordt neergezet. De schrijver van het filmverhaal en de regisseur hebben geen schildering gemaakt van Margaret Thatcher als leider van de Britse Conservatieven en als prime minister. Dat doen de boeken die over haar geschreven zijn en geschreven zullen worden wel.

Want als je het leven van deze grote politica wilt uitbeelden, dan moet het daarover gaan.

Helaas hebben de makers gekozen voor de invalshoek van een schets over oud worden en dementeren.

Zo is de Britse staatsman Winston Churchill, wie hetzelfde aan het eind van zijn leven is overkomen, nooit neergezet.

Overigens lijken Churchill en Thatcher niet in alles op elkaar. Churchill had humor en zelfspot. Maar beiden waren leiders met hartstocht en charisma.

Thatcher heeft, komend uit een andere kring dan de meeste leiders van de Conservatieven, haar leiderschap bevochten. Ze heeft strijd geleverd. Met de vakbonden, die de Britse economie verlamden. Ze zette, laag staand in de peilingen, de Britse vloot in om de Falklandeilanden terug te veroveren. Zij toonde zich in Brussel strijdbaar en verdedigde daar met succes de Britse belangen.

Ze sloot vriendschap met leider Michail Gorbatsjov van de Sovjetunie en vooral met president Ronald Reagan van de Verenigde Staten, bij wiens begrafenis zij een prachtige, ontroerende, toespraak hield. In heb dat toen gezien en ben het nooit vergeten.

Ook onvergetelijk voor mij was een ontmoeting in mijn werkkamer op het Binnenhof. We waren allebei oppositieleiders. Ik vertelde haar maar niet dat ik de leider van de liberale partij was.

Liberalen vond ze slappelingen en linkse types. The Party for Freedom en Democracy klonk beter.

Ik herinner mij ook haar laatste optreden in het Lagerhuis. De mannen in de grijze pakken binnen haar partij hadden haar het mes in de rug gezet. In het onvergetelijk debat dat volgde, zei ze opzij, tegen Douglas Hurd dacht ik: I love it, I love it! Ze hield van de politiek.

Een maand of wat geleden was er een staking in Londen. Een 65-jarige schilder, werkzaam in het parlement, die zeven premiers had meegemaakt, zei: „Thatcher was de beste leider. Ze toonde altijd belangstelling in ons werk, in het werk van het gewone personeel”.

De makers van de film hebben haar mishandeld.

Hans Wiegel is voormalig politicus (VVD).