Behalve ik

Op een of andere manier ligt het station van Heerhugowaard zo dat het er altijd waait en, hoe je ook gaat staan, geen van de abri’s beschutting biedt. Ik kom er niet vaak, of misschien wel te weinig, met Kerst, met mijn zusjes verjaardag, met mijn eigen verjaardag, anderhalve maand na de dag zelf. Ook nu waaide het belachelijk hard en om mijn haar een beetje te controleren liep ik alsof ik een toupet vasthield het perron af, hand half voor mijn ogen, samengeknepen ogen, recht tegen een lief lachend gezicht aan dat me op haar allervrolijkst aansprak.

Het begon met een M, dacht ik nog, maar alle meisjesnamen beginnen met een M. Het was ooit de bedoeling dat we een afspraakje hadden, eten en de bioscoop, maar het gebruikelijke onhandige middelbare schoolgedoe kwam ertussen en er was geruzie op een schuimfeest en ik droop toen verslagen af en nu wist ik niet meer hoe ze heette.

„Hee man”, zei ik, „hoe gaat-ie?”

Heel tevreden liep ik naar huis – nu wel.

Kun je trots zijn op dat wat je niet weet en dat wat je bent vergeten? Dat je er boven staat? Zoiets. Ik was trots toen ik bij de audio-ronde van mijn vaste pubquiz slechts één van de twee door elkaar gespeelde nummer herkende, „Het is Gimme Shelter van de Stones, maar wie de andere is...?” – mijn teamgenoten keken gek naar me: „Dat is Adele, gast, weet je niet wie Adele is?”

Ik lachte tevreden: ik zou je oprecht niet een Adele-nummer kunnen voorzingen.

Dit weekend trof ik op Facebook ongeveer honderd links naar een filmpje waarop vijf mensen op één gitaar „Somebody that I used to know” spelen, een nummer dat ik niet kende, maar dat blijkbaar 11 weken op nummer 1 van de Mega Top 50 heeft gestaan en door 3VOOR12 tot Song van het Jaar is gekroond (van de top 10 scoorde ik er twee: Adele kende ik inmiddels, en Lana del Rey).

De hele wereld schijnt het nummer te kennen behalve ik en het voelt toch een beetje of Harry Mulisch overleden is en op een of andere manier niemand het tegen me gezegd heeft. Het liedje is een klein verhaaltje, meisje, jongen, verliefd, het lukt niet, nu kennen ze elkaar nauwelijks meer.

Ik heb er allemaal opmerkingen bij, variërend van ‘wat klinkt en lijkt dat meisje precies op Kate Perry’ tot ‘ik herken een sample uit een Hitchcock- filmscore’, maar wat zou ik hopeloos gedateerd zijn als ik daar nu nog eens over begon.

JOOST DE VRIES