Stil feestje voor Obama

Mitt Romney, Rick Santorum en Ron Paul zijn geen namen voor Turkse voorpagina’s. Dit land is te veel met zichzelf bezig om zich openlijk om de Republikeinse voorverkiezingen te bekommeren. Alleen op het ministerie van Buitenlandse Zaken in Ankara werd de moeizame overwinning van Mitt Romney op zijn rivalen in Iowa stilletjes gevierd. Een onzekere Republikeinse tegenstander is goed voor zittend president Barack Obama, en wat goed is voor Obama is goed voor Turkije.

Vooruit, Obama voerde ooit campagne met de belofte de massaslachting op de Armeniërs in 1915 „genocide” te noemen. Maar sinds hij president is, heeft hij het woord nimmer in de mond genomen. Obama was wat nurks over Turkijes breuk met Israël, maar is zelf ook geen fan van de huidige machthebbers daar. Israël heeft hij nog nooit bezocht, terwijl Turkije bovenaan zijn lijstje stond op zijn eerste grote buitenlandse tour na zijn verkiezing. Obama trok de troepen terug uit Irak, die zijn Republikeinse voorganger George W. Bush onder luid Turks protest gestuurd had. Obama geeft ruim baan aan Turks leiderschap in het Midden-Oosten, terwijl de Amerikanen zich op andere regio’s concentreren.

Dit is wat de politiek analist Joshua Walker „de gouden eeuw” in de Amerikaans-Turkse relaties noemt, „een Republikeinse regering betekent verandering voor Turkije. Ankara heeft geen grotere vriend dan de huidige bewoner van het Witte Huis.”

Mitt Romney is een vriend van Israël. Hij zou Israël als eerste aandoen op een buitenlandse trip, mocht hij ooit president van Amerika worden. Romney is geen vriend van Iran. „Als we Barack Obama herkiezen, dan zal Iran een kernwapen produceren. Als u Mitt Romney kiest, dan zal Iran geen kernwapen krijgen”, belooft hij in zijn verkiezingscampagne.

Dat is niet per se een standpunt dat tegen de Turkse belangen indruist. De Turken vrezen kernwapens in het buurland evengoed. Ze bouwen nu driftig mee aan een raketschild in de provincie Malatya, dat de hele NAVO (en Israël) tegen een mogelijke Iraanse aanval zou moeten beschermen.

Als het om Iran gaat spelen de Turken altijd een vernuftig dubbelspel. Bij de VN verzetten Turkse diplomaten zich keer op keer tegen verscherpte sancties – die zijn slecht voor de Turkse handel. Maar tegelijk voldoet Turkije aan alle NAVO-verzoeken om medewerking, zelfs als Iran daar furieus over wordt.

In hun conservatieve levensovertuiging zouden de moslimdemocraten van de AK-partij het prima kunnen vinden met Republikeinen. Het homohuwelijk is de machthebbers in Turkije evengoed een gruwel, net als homo’s in het leger. De premier is een driftig ambassadeur van het gezin als hoeksteen van de samenleving, hij moedigde jonge stellen ooit aan om ten minste drie kinderen op de wereld te zetten. Abortus wordt oogluikend toegestaan, maar euthanasie is hier ook verboden. Internetfilters blokkeren alle websites over Darwins evolutietheorie voor de ogen van kinderen. In een onderzoek naar landen die de evolutietheorie accepteren, bungelt Turkije onderaan de lijst van 34 landen. Net onder de Verenigde Staten.

Zo verzuchtte columnist Umit Enginsoy laatst in Hürriyet Daily News : ach ja, Obama is goed voor Turkije. Maar „de Republikeinen zijn oké”.

Bram Vermeulen