Bescheiden wensen

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: voornemens.

Elke avond neem ik mezelf voor morgen eerder naar bed te gaan en wakker te worden als een geduldige moeder die gelooft in de liefde, af en toe een boek leest en niet meer dan twee glazen wijn per dag drinkt. Aan voornemens voor het nieuwe jaar doe ik dus niet. Wel zit ik aan het begin van zo’n nieuw jaar boordevol wensen. Bescheiden wensen. Ik ben al heel tevreden als mij komend jaar een aantal zaken bespaard zal blijven.

Zo wil ik in 2012 niet meer meemaken dat er tegen me wordt geschreeuwd. Als iemand al zijn gezicht tien centimeter voor dat van mij houdt, dan wil ik dat het lieve ogen zijn waarin ik kijk – en dat er geen priemend vingertje aan te pas komt.

Ik wil ook niet meer dat in 2012 een man in een wit busje mijn dochter hinderlijk volgt. En als het dan toch gebeurt, dan wil ik niet dat de buurtregisseur aan wie ze haar verhaal vertelt, mij probeert gerust te stellen met de woorden dat ik er maar aan wennen moet dat mijn dochter een vrouw aan het worden is.

Ook wil ik niet dat het in 2012 boven de stal van mijn ezelin alsmaar zo regent. De grond wordt er drassig van en dan slaat de rot in haar hoefjes. En ze heeft al zulke moeilijke voeten en bovendien draagt ze een rugzakje met zich mee.

In 2012 wil ik ook niet meer voor lul staan bij de cardioloog. Want ik had echt hartkloppingen en druk op de borst. Maar volgens deze man was ik zo gezond als een vis. Dat was natuurlijk het goede nieuws. Het slechte nieuws was dat ik stress had, volgens hem dan. Hij dacht ook te weten waarom. Hij had zelf ook veel stress gehad van NRC Lux, de vrolijke bijlage waarvoor ik werk maar die volgens sommigen een kwaliteitskrant als NRC Handelsblad onwaardig is. De cardioloog had er zelfs zoveel stress van gehad dat hij zijn abonnement op de krant had opgezegd, dus hij kon wel met me meevoelen. Nu, dat wil ik dus ook niet meer, dat anderen hun ellende op mij projecteren.

In 2012 wil ik ook niet elke keer in slaap vallen als mijn verkering een film in de dvd-speler stopt die ik volgens hem absoluut zien moet. Want nu heb ik alleen de eerste tien minuten gezien van Raging Bull, Bobbie Deerfield, Scarface, Don’t look now en Klute, en dat wil ik niet meer.

En dat er zomaar opeens water uit een pas gestuct plafond lekt, dat hoeft voor mij in 2012 ook niet meer. Helemaal niet als volstrekt onduidelijk is wat de oorzaak is, omdat het buiten droog is, de wasmachineslang zich goed houdt en er op die plek helemaal geen waterleiding ligt.

Ik wil ook niet dat mijn liefste vriendin in 2012 zo verdrietig is. Ze huilde altijd al makkelijk, maar dat waren vaak zoete tranen, omdat ze zo mooi aan weltschmerz lijdt. Maar nu zijn het bittere tranen, nu huilt ze om de dood van haar vader en het verdriet van haar moeder. Ik wil ook niet dat ze zich steeds zo’n zorgen maakt om mij, omdat mijn vader dus ook opeens is overleden, twee maanden na die van haar. Het was trouwens op de laatste verjaardag van mijn vader dat de hare heenging. Niet dat dat iets te betekenen heeft, maar het is het soort wrang toeval dat me in 2012 gestolen kan worden.

Maar helaas ga ik niet over mannen in witte busjes, regenbuien of vaders die doodgaan. Dus klamp ik mij vast aan de illusie dat je je lot in eigen hand kunt nemen. Morgen zal ik eerder naar bed gaan en wakker worden als een geduldige moeder die gelooft in de liefde, af en toe een boek leest en maximaal twee glazen wijn per dag drinkt.