Waarom Steve wél schoot en David niet

Vuurwapenwinkel in Fort Worth, Texas (Foto Reuters/Jessica Rinaldi)

Het had zomaar gekund dat auteur David Vann zelf zo’n eenling was geworden die overgaat tot een moordpartij op een middelbare school, zo blijkt uit The Last Day on Earth.

Dat David Vann gefascineerd zou zijn door getroebleerde jonge mannen die hun hele of halve schoolklas overhoop schieten is niet verwonderlijk. Hij had namelijk zelf, zoals hij in dit boek suggereert, makkelijk zo’n jongen kunnen worden. Na de zelfmoord van zijn vader, een gebeurtenis die een prominente rol speelt in zijn drie vorige boeken (zowel de meesterlijke fictiewerken Caribou Island en Legend of a Suicide als de memoires A Mile Down), had hij diens wapens geërfd en ging daarmee driftig experimenteren.

Hij beschrijft in Last Day on Earth, dat ontstond uit een opdracht van het blad Esquire, hoe hij op zijn dertiende met een .300 Magnum, bedoeld om beren te schieten, in de buurt van zijn huis eerst de straatverlichting kapot schiet, een buurman verleidelijk scherp in het vizier krijgt, dan de hond van de buren maar net weet te missen. ‘Ik stelde me van alles voor, zelfs mijn klasgenoten doodschieten. Ik leefde een dubbelleven. Een scholier met alleen maar tienen die […] in de scholierenraad zat, in de band, sport etc. Niemand zou het voor mogelijk hebben gehouden.’

Abonnees lezen de volledige bespreking van Vanns boek hier.