Joop Hazes

Joop Munsterman zei dat bij FC Twente het „technische hart” altijd voorop staat. Het technische hart: klinkt dat niet iets te Cruijffiaans voor een provincieclub? Bij Ajax wordt al maanden gejongleerd met het zogenaamde technische hart. Het begrip is zo klef geworden dat ik er alleen nog een paar pluchen beertjes in het weeshuis bij kan denken.

Oud sentiment.

Van sentiment weet de preses van FC Twente alles. Nog iedere ochtend, om 6 uur, neemt hij zijn gitaar om een akoestisch nummertje van Anouk te spelen. Of Jungen kommt bald wieder van Freddy Quinn na te zingen. Het repertoire van Rocco Granata kent hij ook uit het hoofd. Soms roept hij zijn vrouw erbij.

Man gebouwd op roomboter.

Zo spreekt hij ook als het over zijn geliefde club gaat. Half christelijk, half dichterlijk. Het gezicht met wijwater besprenkeld. Roomser dan Joop kom je het boven de rivieren niet tegen.

Munsterman had het zwaar om het ontslag van zijn coach uit te leggen. Hij sprak grote woorden: verkeerde inschatting, vertrouwensbreuk tussen Co en – daar heb je het weer – het technische hart, synergie en chemie… Hij had lang gehoopt dat de verschillen in voetbalcultuur overbrugbaar zouden zijn geweest – niet dus. Als was hij voorganger in een rouwdienst met Drie Heren sprak hij een geladen mea culpa uit.

Theater? Beetje wel.

Er wenkte iets te veel nederigheid in de belijdenis van Joop. Uit de verte hoorde ik een smartlap van André Hazes. Muzikanten onder elkaar, nietwaar? Handel in tranen, bijna. Maar goed, een voetbalpreses die nog kan huilen is weer eens iets anders. Van de Tsjetsjenen bij Ajax word je ook niet echt vrolijk.

Wat was er eigenlijk mis met Co? De resultaten van FC Twente zijn zeer acceptabel. Nog steeds uitzicht op de landstitel en lekker door in de Europa League. Niet eens met een zuinige Duitse score.

Erop en erover.

Het misverstand ligt dus in de persoonlijke sfeer. Om het met Twentse deftigheid te zeggen: de chemie was op. Niets in de voetbalwereld is verraderlijker dan chemie. Niemand weet precies wat het betekent, maar je kunt er alle kanten mee uit. Naar de hel en naar de hemel, naar de bezemkast of naar het afvoerputje.

FC Twente kan Co Adriaanse misschien iets te veel steedse hooghartigheid nadragen, maar niet dat hij te onbuigzaam of te eigenzinnig was. Dat wisten ze al voor het contract werd getekend. Ter herinnering: de presentatie van Adriaanse moest worden uitgesteld omdat de coach de fietsvakantie met zijn meisje eerst nog wou afmaken.

Ik hoor het Alex Ferguson of Ron Jans niet zeggen.

Vreemd en bizar blijft de ommezwaai van Co Adriaanse om toch weer een Nederlandse club te gaan trainen. Herhaaldelijk liet hij vanuit een of andere woestijn weten dat hij het helemaal had gehad met het Nederlandse voetbal. Hij verklaarde zich zelfs polderziek. In zijn zelfbeeld is hij links, en wat heb je dan nog in Nederland te zoeken? Daarnaast: de gekwetstheid die hij bij Ajax had opgelopen, is nooit meer weggegaan.

Dan maar bitterballen eten bij +30 graden in Qatar.

Zou het de vervelende naheffing van de Portugese belastingdienst zijn geweest die hem alsnog in de armen van Joop Munsterman dreef? Echt gelukkig heb ik hem nooit langs de lijn zien staan in de Veste. Er lag zelfs iets van gêne over de eens zo trotse coach.

De vermicellisoep met drie balletjes – zeer geliefd gerecht in Enschede en omstreken – smaakte niet meer.