Contact met je nooit geboren kind

Vitesse, de voetbalclub uit Arnhem, is op trainingskamp op Cyprus. Niets vreemds, alle voetbalclubs gaan in de winterstop naar een of ander warm oord. Ik sprak de persvoorlichter kort door de telefoon, ze liep in een korte broek over het strand.

Er gebeurde voor de verandering niets geks, behalve dan dat het medium Derek Ogilvie in hetzelfde hotel verbleef. Hij had een paar uur met wat spelers gesproken, en ze waren ook met hem op de foto gegaan. Derek had daarbij met zijn vingers het ‘V-teken’ – bekend uit de Tweede Wereldoorlog – gemaakt, dat de club uit marketingoogpunt heeft geannexeerd.

Derek Ogilvie geeft berichten door uit ‘de andere wereld’. Geesten zoeken contact met hem, er zijn mensen die het geloven. Een paar maanden geleden zat ik in De Theaterfabriek in Amsterdam tussen duizend fans die 65 euro hadden betaald voor een kaartje. RTL maakte opnames.

Ik had geen ervaring met het paranormale en was sceptisch, een houding die niet bij iedereen goed viel.

„Je hoopt heel erg dat het waar is”, zei een vrouw. Ze had ooit een miskraam gehad en hoopte op contact. „Ik sta er in ieder geval heel erg open voor.”

Ze was al vaker bij de show geweest en was bang voor ‘bad spirits’, kwade geesten. „Derek is er ook bang voor. Die is een keer een woning uitgevlucht omdat het er spookte. Heb ik zelf gezien op RTL.”

In de volle theaterzaal vloog Derek van de ene naar de andere kant. Hij maakte rare geluiden, dan was er contact met een geest.

„Wie heeft er last van hoofdpijn?”

„Boven het rechteroog?”

Een vrouw kleurde rood en stak haar hand op.

„U heeft ook problemen met de enkel gehad?”

„En is twee jaar geleden de computer gecrasht?”

De vrouw begon te huilen.

„Je broer was hier. Hij zegt hallo.”

Derek zei zelf wat we hiervan moesten vinden.

„It’s amazing! Wowww!”

Daarna bescheiden: „U klapt niet voor mij. U klapt voor de geesten.”

En zo volgden kleine en grote wonderen elkaar op die middag. Vrouwen die niet wisten dat ze ooit zwanger waren geweest, maakten contact met hun ongeboren kinderen.

„Veel mensen hebben ooit een miskraam gehad, maar ze weten het niet”, hield Derek ons voor. Daarna tegen een vrouw: „Uw dochter vraagt of u drie maanden geleden een nieuwe spiegel hebt opgehangen.”

Het leidde tot een onbedaarlijke huilbui.

Na die op z’n zachtst gezegd wat vreemde middag kwam ik tot de conclusie dat die Derek Ogilvie niets voor mij was. Ik behoorde niet tot de doelgroep.

En nu opeens duikt-ie op bij mijn favoriete voetbalclub. De mededeling dat sommige spelers bezig waren om ‘het onverklaarbare te snappen’ lijkt me reden tot grote zorg.

Marcel van Roosmalen