Als 't moet, kan het lekker

Vermicelli kwam ter sprake. Waarom Nederlanders het in de soep doen. Het moest van koning Willem I, stond mooi onderbouwd geschreven op een bladzij wetenschap in deze krant. En omdat het daarna, de koning dood, gewoonte was geworden.

Er zijn meer zaken die om wetenschap vragen. Italianen eten stokvis. Dat komt door een Italiaan die schipbreuk leed, hoog bij Noorwegen, en daar stokvis leerde kennen. Gedroogde vis blijft eeuwig goed. Hij kon er, terug thuis, op trakteren. Maar andersom. Pizza. Van de Noren wordt gezegd dat ze de grootste pizza-eters zijn, ter wereld. Gemiddeld gaat er per hoofd van de bevolking, nee rare uitdrukking, beter: omgerekend, het aantal pizza’s op het aantal Noren. Gemiddeld gaat bij elke Noor minstens één pizza per week naar binnen. Ook met Kerstmis en baby’s meegerekend. Waarom de Noren?

Net zo wonderlijk. Wie eet de meeste tomatensoep? Het Nederlandse volk. En Unox maakt hem. In zak en blik. California en Honig (poedersoep) halen het niet bij soep van de oranje muts. Hoe het komt dat in Nederland tomatensoep zo populair is en niet in landen waar soeptomaten groeien, is niet duidelijk. Het gaat nooit over tomatensoep op tv en er wordt geen college over gegeven aan de universiteit van Nijmegen. Het is een raadsel. Want tomatensoep zit niet in onze genen. Het is geen grote soep uit de Hollandse keukenhistorie.

In een halve eeuw oude editie van Wannee’s Kookboek van de Amsterdamse Huishoudschool staat een recept voor tomatensoep waarin acht tomaten gaan of een pondje kleine tomaten. En je kunt het net zo goed niet doen, zegt het boek: met tomatenpuree gaat het ook. Er wordt zelfs gesuggereerd de soep van ketchup te maken, aangelengd met warm water. Wie weet is de basis van de populariteit van tomatensoep uit de fabriek gelegd door dit kookboek. Want onderaan het recept komt de ontmoediging om je eigen gloeiende best te doen in de keuken: ‘Tomatensoep in droge vorm of in blik geconserveerd is een uitstekend vervangingsmiddel’. De reclameafdeling van Unox had het zelf zo niet durven verzinnen.

We hebben voor huisvlijttomatensoep niet de geschikte tomaten en neem je tomatenpuree, dan doe je hetzelfde als de soepfabriek die ook beschikt over poeder van tomaten en poeders van verschillende diersoorten die met theelepeltjeshoeveelheden aan soepen worden toegevoegd. Het klinkt niet reuze gezellig, maar de poeders smaken uitstekend. Zo goed dat je niet snapt dat de industriëlen er nog hulpmiddelen aan toevoegen waar veel burgers tegenwoordig bang van zijn.

Komen we op een laatste raadsel. Waarom zijn pakjessoepen in Frankrijk, Italië, Portugal, Spanje, Oostenrijk en Turkije lekkerder, met minder soepvreemde ingrediënten erin?

Weet u dat, Unox?