Wreedheid, wroeging en een twist

Tyrannosaur. Regie: Paddy Considine. ****

In Tyrannosaur geeft regisseur Paddy Considine een inkijkje in een lijkbleek, grimmig universum. De drie hoofdpersonages zitten allen gevangen in een tredmolen van wreedheid en wroeging. Joseph (Peter Mullan) is een bittere weduwnaar die slaat en geslagen wordt. Op een dag verzeilt hij toevallig in de christelijke rommelwinkel van Hannah (Olivia Colman), die voor hem bidt en die hij afsnauwt voor de moeite. Maar er gebeurt iets. Hannah is de enige die naar hem luistert. Hannah’s kwelgeest is de middenklasseschoft James (Eddie Marsan), die haar onderwerpt aan een regime van getreiter en jaloers geweld, gevolgd door slobberige tranen van berouw. Maar verschilt hij in dat monsterlijke gedrag zoveel van Joseph?

Tyrannosaur is zo’n film met een twist aan het eind. Een nare, en toch bevredigende wending. Want Tyrannosaur biedt geen makkelijk uitweg. De personages maken een spectaculaire reis: van gewelddadige klootzak naar mensenredder, van heilige naar moordenaar en terug. Prachtige wrakken zijn het, met gevaarlijke rafelranden: je raakt niet op ze uitgekeken. En de conclusie van de film stelt in zekere zin gerust, als een lichtpuntje in de mist.

Coen van Zwol