Op het laatste lange stuk van haar soloreis

Aan het begin van het nieuwe jaar belicht NRC Handelsblad gebeurtenissen die in 2011 in het nieuws waren. Vandaag: Laura Dekker, beter bekend als het ‘zeilmeisje’.

Op dit moment vaart ze op de Zuid-Atlantische Oceaan, onderweg van Kaapstad naar het Caribisch gebied. „Als ik daar een plek aandoe waar ik eerder ben geweest, ben ik officieel ‘rond’,” vertelt Laura Dekker over de satelliettelefoon die ze aan boord heeft. Ze zegt het vrij laconiek, maar dat is waar het uiteindelijk allemaal om te doen was: een soloreis over de wereld.

Het is alweer ruim twee jaar geleden dat Laura Dekker (16) elke dag in het nieuws was. Niet alleen omdat ze de ambitie had als jongste ooit rond de wereld de zeilen, maar omdat de kinderbescherming haar daarvan wilde weerhouden. Dat mislukte. Haar record trouwens ook een beetje, want het Guinness Book of Records is gestopt met het registeren van prestaties van minderjarigen.

De zaak van het ‘zeilmeisje’ ging er al snel niet meer om of het veilig en verantwoord was voor een jonge puber om alleen oceanen over te steken, maar om wie daar over mag beslissen: een kind, haar ouders, of de overheid. Laura Dekker werd in eerste instantie onder toezicht van een voogd geplaatst. Toen dat na een jaar werd opgeheven, vertrok ze in de zomer van 2010 alsnog.

Het grootste deel de tocht maakte ze afgelopen jaar. Vanaf Gibraltar was ze via de Canarische eilanden naar het Caribisch gebied gevaren. Ze zeilde door het Panamakanaal, over de Grote Oceaan, via Australië naar Zuid-Afrika. Begin volgend jaar zit haar reis erop.

En dan? Ze heeft geen idee. „Daar heb ik nooit echt over nagedacht. Dit was mijn droom en daar heb ik altijd naar toegeleefd. Ik kijk niet verder dan de volgende stop.” Ze valt even stil. „Maar ik bedenk altijd wel weer plannen die ik wil uitvoeren. Ik denk in ieder geval niet dat ik weer terug kan naar een normaal leven.”

Ze kijkt er niet naar uit om zich ergens te vestigen, maar als het moet, kiest ze Nieuw-Zeeland. Het land waar ze geboren werd tijdens de reis rond de wereld die haar ouders maakten. Naar Nederland wil ze in ieder geval niet terug. „Het is niet zo dat ik het haat, maar ik ben er redelijk klaar mee. Ik voel me er gewoon niet heel erg thuis nu. Als ik terugga, is dat alleen omdat mijn vader en moeder er nu allebei zijn.” Als ze teruggaat, zal ze met het vliegtuig gaan, niet met haar boot Guppy.

Dat ze zich in Nederland niet thuis voelt, heeft te maken met de negatieve publiciteit en het juridisch getouwtrek rond haar reis. Toen ze in september aan het Jeugdjournaal vertelde dat onderhoud aan haar boot even belangrijker was dan school, werd overal geschreven: Laura is gestopt met school. „Dat is echt onzin!” Onmiddellijk werd er weer gedreigd met een rechtszaak. „Nederland is blijkbaar nog niet klaar met mij.”

Ze leert onderweg voor haar havo-eindexamen, dat ze in mei zou kunnen maken. Maar of ze dat ook doet? „Ik zie wel. Ik ben er niet zo mee bezig.”

Laura Dekker is vooral bezig met het hier. Het nu. Met haar reis op haar manier.

Ze probeert het avontuur dan ook niet te verkopen als iets waar de spanning continu vanaf spat. Een van de griezeligste momenten was misschien wel de storm waar ze vlakbij Kaapstad in terecht kwam. 55 knopen wind, een verkleumd lijf, en een zeil dat klem zat en potten en pannen die om haar oren vlogen. Spannend? „Op dat moment denk je daar totaal niet over na, maar probeer je alleen veilig de haven binnen te komen. En daarna is het al voorbij, dus is er niks meer om eng te vinden.”

Dat is misschien ook de reden dat grote televisiecontracten met productiemaatschappijen als Eyeworks en Talpa afketsten. Laura Dekker TV zou niet genoeg spektakel en sensatie bieden. Haar reis is er vooral een van ongekende zelfredzaamheid. Ze heeft zelf wat sponsors benaderd en verder scharrelt ze op de plekken waar ze aanlegt bij elkaar wat ze nodig heeft.

„Als ik ergens aankom, ga ik meestal buiten de haven voor anker, want anders moet je betalen. Dan regel ik ergens internet, doe ik boodschappen, haal ik water en maak ik kennis met mensen daar. Ik heb niet zo veel nodig.”

Zo organiseerde ze in Zuid-Afrika dat ze kon meevaren op een van de boten van de Volvo Ocean Race. Door op de wal bij het schip rond te hangen en er achter te komen wie daar de beslissingen nam. „Als je iets echt graag wilt en je gaat er voor, dan lukt het wel.” Het helpt dat lokale media meestal over haar schrijven als ze ergens aan land gaat en mensen daar dus weten wie Laura Dekker is.

Haar vader heeft haar onderweg drie keer opgezocht en haar moeder spreekt ze nauwelijks. Maar ze zegt dat ze niet eenzaam is. Ze legt in de havens meer contacten dan thuis, ze kan naar huis bellen en onderweg via de radio met andere zeevaarders praten.

„Ik heb me nooit eenzaam gevoeld. Als het rustig is heb ik wel veel tijd om na te denken. Maar als je in Nederland een uur naar school fietst, heb je dat ook.”